บทที่ 22 22

อีกไม่นาน เด็กหญิงตัวเล็กที่เขาเคยจูงมือไปโรงเรียน จะต้องก้าวออกจากเรือนบัวแก้วไปสัมผัสโลกกว้างในรั้วมหาวิทยาลัย

เขารู้ดีว่าตนไม่อาจจับมือเธอไว้แล้วพาเดินไปทุกเส้นทางเหมือนเมื่อครั้งยังเด็ก

สิ่งที่อัครินทร์ทำได้คือเตรียมให้ปาณิศาแข็งแรงพอที่จะเดินด้วยตัวเอง พร้อมยืนอยู่เบื้องหลังในวันที่เธอต้องการ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ