บทที่ 43 43

จะเดินต่อไปขึ้นรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย แต่ยังไม่ทันพ้นแนวต้นจามจุรี เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น

“หนูนิดครับ” หญิงสาวหยุดกึก ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

นี่เราหนีไม่พ้นจริง ๆ ใช่ไหม

ปาณิศาหันกลับไป อัครินทร์ยืนรออยู่ใต้แสงไฟริมทางในชุดลำลองสบาย ๆ

“คุณอา”

เธอรีบเดินเข้าไปหา “มารอนานหรือยังคะ ทำไมไม่โท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ