บทที่ 47 47

“แล้วครัวอาได้รับอนุญาตให้เป็นที่เรียนของหนูนิดตั้งแต่เมื่อไร” ปาณิศาหันมายิ้มหวาน

“ตั้งแต่เจ้าของครัวใจดีค่ะ”

“อายังไม่ได้อนุญาตเลยนะครับ”

“แต่ก็ไม่ห้ามใช่ไหมคะ” อัครินทร์ส่ายหน้าอย่างระอาปนขำ

“ทำได้ครับ แต่อย่ารื้อครัวอาหมดก็พอ”

“รับทราบค่ะเชฟใหญ่” หญิงสาวลงมือทำอย่างตั้งใจ โดยมีอัครินทร์คอยม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ