บทที่ 77 77

เธอมองประโยคนั้นแล้วยิ้ม เพราะวันนี้ทำให้ปาณิศาเข้าใจมากขึ้นว่า งานในครัวไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนใดคนหนึ่ง ทุกคนต้องรู้จังหวะและช่วยกันให้งานเดินต่อไปได้

เธอปิดสมุดแล้วดับไฟ เสียงแม่น้ำด้านนอกยังคงไหลเอื่อยอยู่ในความมืด

ปาณิศาหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ วันนี้เหนื่อยไม่น้อย แต่เธอก็ได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ...