บทที่ 10 หวงป๋อเหวิน
เสี่ยวหงติดไฟ เรือนข้างมีครัวให้ได้ต้มน้ำเท่านั้น ไม่มีเครื่องครัวไม่มีวัตถุดิบทำอาหารสักอย่าง หลี่เสี่ยวหรูเดินไปเมื่อวานนางเห็นมีฟักทองขึ้นอยู่จึงไปเดินๆดู ลูกยังกินไม่ได้แต่ดอกกับยอดอ่อนน่าจะพอกินสองคนนายบ่าว กำลังเด็ดยอดฟักทองก็มีเงาตะคุ่มๆ นางจึงหยิบหินก้อนเล็กๆขว้างออกไป
"โอ๊ย เจ็บนะใครกัน"
เจ้าของเงาลุกขึ้น เขากำลังเก็บไข่ไก่ป่าที่หลงมาจากบนเขา ก็มองหาคนที่ปาหินใส่เขา จากนั้นทั้งคู่ก็สบตากัน ที่หลี่เสี่ยวหรูเห็นคิอเด็กหนุ่มอายุไม่เกินสิบสี่สิบห้า หน้าตาหล่อเหลาคมคาย มีส่วนคล้ายหวงจื่อหานบางองศา ก่อนจะเอ่ยถาม
"เจ้าเป็นใครมาทำอะไรที่นี่"
"เจ้าต่างหากมาทำอะไรกัน พี่สาวคนสวยเจ้างามเช่นนี้เป็นคนใช่หรือไม่คงมิใช่ปีศาจจิ้งจอกจำแลงมาหรอกนะ"
"เพ้ย เจ้าเด็กบ้าอ่านนิยายมากไปหรือเปล่า ข้าเป็นเจ้าของเรือนข้างนี่ ยังไม่ตอบคำถามข้าเลยว่าเจ้าเป็นใคร"
"ที่นี่จวนหวง ข้าต่างหากต้องถามว่าท่านเป็นใคร ข้าชื่อหวงป๋อเหวินเป็นหลานชายท่านอาจื่อหานแล้วท่านเล่า"
"ข้าเป็นอาสะใภ้เจ้า ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยากเป็นก็เถอะ"
"แล้วท่านมาทำอะไรกันอาสะใภ้"
"มาหาของกิน ท่านอาเจ้ารักข้ายิ่งนักนอกจากผักดองเกลือกับน้ำข้าวก็ไม่มีอะไรให้กินสักมื้อ"
"พวกเขาไม่ส่งอาหารให้ท่านหรือ"
"ไม่อ่ะ เจ้าอย่าชวนคุย เสียเวลาข้าหาของกิน"
"อาสะใภ้ท่านเข้าเรือนเถอะ เดี๋ยวข้ามาจะเอาของกินมาให้"
"อืม เจ้าทำได้หรือข้าอยากได้ ข้าวสาร น้ำตาล แป้งสาลี น้ำมัน ไข่ไก่ แล้วก็ถ่าน"
"ของแค่นี้แค่ข้าเอ่ยคำเดียวท่านก็ได้แล้ว นี่ไข่ไก่ของท่านข้าให้"
หลี่เสี่ยวหรูรับไข่ไก่มาทั้งหมดห้าฟอง เจ้าเด็กหนุ่มวิ่งไปทางจวนข้างๆไม่นานเข้าก็ขนของที่นางบอกมาให้จริงๆ มื้อเช้านี้นับว่าอิ่มแล้ว เสี่ยวหงติดเตาเห็นคุณชายน้อยเรือนใต้เท้าเสนาบดีก็แปลกใจ หลานชายท่านราชครูคนนี้มักถูกดุด่าประจำว่าเกเรไม่สนใจเรียน เขาเป็นบุตรชายของใต้เท้าหวงซานไห่พี่ชายคนโตของท่านราชครู บุตรชายคนนี้เป็นคนโตของเขา
"คุณชายน้อยท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ ไม่กลัวถูกดุอีกหรือ"
"อ้อ เจ้านั่นเองเสี่ยวหง เจ้าเป็นสาวใช้อาสะใภ้หรือ"
"เจ้าค่ะ ว่าแต่คุณชายท่านเอาอะไรมามากมายนักเจ้าคะ"
"อาสะใภ้บอกว่าอยากได้น่ะ อาสะใภ้ข้ามาแล้วข้าบอกแล้วว่าข้าทำได้"
หลี่เสี่ยวหรูนึกเอ็นดูเด็กหนุ่มตรงหน้า ได้ยินมาว่าเสนาบดีหวงซานไห่รับภรรยารองเข้ามาตอนที่ภรรยาเอกตั้งครรภ์ จากนั้นนางก็คลอดเด็กทั้งสองมาใยเวลาไร่เรี่ยกัน ต่อมาไม่นานมารดาของเด็กคนนี้ก็จากไป บุตรชายกลายเป็นคนไม่เอาถ่าน บุ๋นไม่ได้บู๊ไม่ได้จนบิดาเอือมระอา ดูจากการพูดจาโต้ตอบกับนางแล้วไม่ใช่เด็กโง่สักนิด ดูเหมือนแม่เลี้ยงจะพยายามไม่ให้เด็กคนนี้เกินหน้าเกินตาบุตรชายของตนมากว่า หวงซานไห่ หวงจื่อหานทั้งพี่ทั้งน้องสารเลวพอกัน ช่างเป็นคู่พี่น้องที่สารเลวพอกันเลยจริงๆ
"เจ้ากินข้าวเช้าหรือยัง แล้วทำไมต้องมาเดินหาไข่ไก่กินด้วยทั้งที่จวนของเจ้าก็ไม่ได้ขาดแคลนนี่นา"
"ข้าเบื่อนะอาหารมีแต่เดิมๆ ข้าไปที่โรงครัวพวกเขาบอกว่าฮูหยินสั่งไว้อาหารของข้าควรต้องบำรุงให้มากห้ามกินอย่างอื่นนอกเหนือจากนี้ แต่ข้าอยากกินอย่างอื่นบ้าง"
ฟังจากที่เด็กคนนี้พูดถึงชื่ออาหารมีแต่ของที่ทำให้ร่างกายฉลาดเสียด้วยเหมือนจะให้กินแต่ของบำรุง แต่จริงๆไขมันทั้ง หลี่เสี่ยวหรูเอ่ยกับหนุ่มน้อยตรงหน้า
"นี่เจ้าหนูอยากกินอาหารที่ข้าทำหรือไม่ ถ้าอยากข้ามีข้อแลกเปลี่ยน"
"อาสะใภ้ท่านต้องการอันใดขอรับ"
"อืมมานี่มาช่วยทำมื้อเช้าก่อน"
หลี่เสี่ยวหรูจะใช้ประโยชน์จากเจ้าหมอนี่ในการเผยแพร่ภาพวาดของนาง ก่อนจะลงมือผัดดอกฟักทองใส่ไข่ที่เจ้าหนุ่มนี่ให้มา หุงข้าวสวย ทำไข่ตุ๋น แป้งสาลีเก็บไว้ก่อนอาหารเช้าควรง่ายๆ เจ้าหนูน้อยแอบเอาเนื้อหมูมาด้วยงั้นทำหมูทอดอีกอย่างแล้วกัน มีน้ำแกงจากซากสามีที่เข้าพิธีด้วยกันเมื่อคืนเหลืออยู่ มื้อเช้าเป็นอันเรียบร้อย สามคนนั่งกินอาหารกันอย่างอร่อย นี่เป็นมื้อแรกที่อิ่มมากที่สุดหลังจากที่ข้ามมิติมา
"อาสะใภ้ ท่านทำอาหารอร่อยมากขอรับ ข้าต้องไปเรียนแล้ว อาจารย์สอนแต่บทเดิมๆให้ข้า เขาหาว่าข้าโง่งม ที่จริงข้าแตกฉานแล้วแต่เขาไม่ยอมขึ้นบทใหม่สักที น้องรองกับน้องสามไปไกลแล้วแต่ข้ายังไม่ไปไหนเลย"
"เจ้าอยากเป็นขุนนางเหมือนบิดาหรือไม่"
"ข้าอยากค้าขาย เป็นพ่อค้าที่เก่งที่สุดเหมือนท่านตา ข้าอยากไปหาท่านตาแต่ว่าไม่เคยได้ไปเลย ท่านพ่อกับแม่รองบอกว่าให้ข้าตัดขาดเสีย ยกเว้นเวลาต้องการเงินจึงให้ข้าไปหาท่านตาขอรับ"
ปากก็พูดคุยกับหลี่เสี่ยวหรูแต่สายตากับมองแต่เสี่ยวหง นางเป็นคนเดียวที่ยอมพูดคุยกับเขา เป็นคนเดียวที่ยิ้มให้เขา หลี่เสี่ยวหรูมองทุกอริยาบทของหลานสามีคนนี้ เป็นเด็กขาดความรักจริงๆ
"ป๋อเหวินเจ้าลองท่องบทเรียนที่เรียนก่อนหน้าให้ข้าฟังสักหน่อยสิ"
หวงป๋อเหวินค่อยๆท่องบทกลอนบทกวีเหล่านั้นออกมาทีละประโยค นี่เป็นบทเรียนเด็กประถมเองนะ ดูท่าฮูหยินรองคนนี้ไม่ใช่แม่เลี้ยงที่ดีนัก
"เจ้าอยากค้าขายเช่นนั้นเคยเรียนคำนวณหรือไม่"
"ไม่เคยขอรับ ได้ข่าวมาว่าเรียนยากมากนัก"
"ข้าจะสอนให้วันพรุ่งนี้หลังจากเรียนที่จวนเจ้าเสร็จก็หาทางมาที่นี่เอาตำรามาด้วย เจ้าอยากค้าขายข้าจะสอนทุกอย่าง บิดาเจ้าไม่สมควรเป็นพ่อคนจริงๆนั่นแหละ"
