บทที่ 1 ทำไมไม่กลั้นใจตายล่ะ
เสียงฟ้าร้องครืนๆดังกระหึ่ม มีสายฟ้าแลบแปล๊บปล๊าบไปทั่วบริเวณบ้าน บนเตียงมีบุรุษคนหนึ่งนั่งมองร่างบางที่ถูกทุบตีจนสลบ นางถูกห่อด้วยเสื่อขาดเก่าๆแล้วเอามาโยนไว้ที่หน้าประตูบ้าน
"โอ๊ย เจ็บชิบทำไมเจ็บแบบนี้วะ เหมือนถูกกระทืบมาเลยพับผ่าสิแม่งเอ๊ย" ไป๋ซูฮวาลูบคลำเนื้อตัวที่เจ็บก่อนจะรู้สึกแปลกๆ ฉันผอมขนาดนี้ได้ไงวะ เดี๋ยวนะทำไมมือมีแต่กระดูก ไป๋ซู่ฮวาพยายามลืมตาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณสิบแปดนั่งอยู่บนเตียงอิฐใส่ชุดโบราณเก่าๆ ข้างๆมีเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงอายุไม่เกินห้าขวบนั่งอยู่ ทั้งหมดกำลังมองมาที่เธอ
"เอ่อ ที่นี่ที่ไหนพวกคุณเป็นใครคะ"
"ไป๋ซู่ฮวา อย่ามาทำปัญญาอ่อนเจ้าทำเรื่องน่าอายเช่นนี้อย่ามาทำกลบเกลื่อนไขสือ"
หยางหนิงเฉิงเกลียดสตรีตรงหน้า สองคืนก่อนเขาพลัดลื่นตกเขาจนบาดเจ็บ ตกค่ำมีไข้เล็กน้อยใครจะรู้ว่าสตรีคนนั้นวางยางเขาเพื่อให้ร่วมหลับนอนกับนางทั้งๆที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ตอนนี้ไป๋ซูฮวาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าพูดเรื่องอะไร แต่เธอเริ่มปวดหัวและเห็นภาพแปลกๆของผู้หญิงอีกคน
การใช้ชีวิตการกระทำทุกอย่างของผู้หญิงคนนั้นหลั่งไหลเขามาเหมือนกับเธอกำลังเชื่อมต่อข้อมูลใส่เมมโมรี่ตนเอง ไป๋ซูฮวาทนที่ตอนนี้ความเจ็บปวดไม่ไหวจึงสลบไป หยางหนิงเฉิงไม่สนใจผู้หญิงตรงหน้า เขาสั่งให้น้องชายน้องสาวปิดประตูบ้านปล่อยให้ไป๋ซูฮวา นอนตากฝนตรงประตูจนรุ่งเช้า
ไป๋ซู่ฮวาลืตามาอีกทีก็สว่างแล้ว แสงอาทิตย์แยงเข้าตา ลุกขึ้นนั่งก็เห็นว่าตัวเองอยู่หน้าประตูบ้านหลังนึง ในบ้านมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งมองเธออยู่ ทบทวนเรื่องที่เกิดดูเหมือนเธอจะตายแล้วจากที่พลัดตกเขาตอนฝนตก
ไป๋ซู่ฮวาหรือ ยกมือขึ้นดูเห็นมือผอมบางคู่หนึ่ง มีร่องรอยการถูกทำร้าย ไป๋ซู่ฮวาทบทวนเรื่องราวที่ได้รับมาเมื่อคืน เธอตายแล้วพลัดตกจากหน้าผาตอนที่สำรวจพืชชนิดใหม่ พลัดตกหรือถูกผลักกันแน่ ร่างนี้ชื่อไป๋ซู่ฮวาเหมือนกัน คืนก่อนหน้าเพิ่งจะโจ๊ะพรึมๆกับไอ้หน้าอ่อนที่นั่งตาขวางอยู่บนเตียงนั่น ดูเหมือนว่าจะเป็นแผนของจางชุนอดีตคู่หมั้นแสนดี ที่วางยาสลบนางแล้วนำไปไว้ในบ้านเชิงเขานั่นมิหนำซ้ำยังจุดยาปลุกกำหนัดในห้อง จนหยางหนิงเฉิงกับแม่สาวน้อยนี่ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก เดี๋ยวนะขนาดขาเป๋ขาเจ็บยังเล่นเอาซะเอวแทบหัก
หยางหนิงเฉิงเป็นคนรักซุนเย่วเล่อบุตรสาวอาจารย์สำนักศึกษาในเมือง ไอ้สารเลวจางชุนคงอยากให้นางตายจริงๆ เขาขอยืมปิ่นเงินของนางไปจำนำเพื่อนำเงินไปสอบ เมื่อวานนางไปทวงของคืนจึงถูกทำร้าย
"ชีวิตบัดซบดีแท้นังหนู ญาติเฮงซวย คู่หมั้นสันดานหมา อยากให้ตายหล่อนก็ตายแล้วจากนี้ไปเจ๊จะให้พวกมันชดใช้เธอทีละคน ไปอย่างสงบเถอะ" ไป๋ซู่ฮวามองเห็นร่างเลือนรางของเด็กสาวร้องไห้ จากนั้นก็ค้อมศีรษะขอบคุณเธอ จนได้ยินเสียงทุ้มดังมาจากบนเตียง
หยางหนิงเฉิงเห็นสตรีที่ถูกทุบตีมาก็แค่นเสียง"ไป๋ซู่ฮวา เจ้าอาลัยอาวรณ์บุรุษผู้นั้นถึงเพียงนี้ก็ไม่ควรปีนเตียงข้า ไปขอร้องให้เขารับเจ้าเป็นอนุแต่กลับถูกทุบตีแล้วมาโยนไว้หน้าบ้านข้าช่างน่ารังเกียจนัก"
"นี่หยางหนิงเฉิง ข้าไม่ได้ไปอาลัยอาวรณ์ไอ้หน้าปลาในนั่นข้าไปทวงเงินที่เขายืมข้าไปสอบต่างหาก " ไป๋ซู่ฮวาเพิ่งฟื้นก็ถูกคนบนเตียงด่าทอแถมยังขับไล่ ต้องไปจัดการไอ้สารเลวนั่นก่อนบังอาจนักมากล่าวหาเจ๊ว่าคบชู้ ถึงจะไม่ใช่คนเดิมแต่ตอนนี้นางอาศัยร่างนี้แล้วใครจะแบกชื่อเสียงไม่ดีกันเล่า
"ไป๋ซู่ฮวาถ้าเจ้าไม่อยากอยู่กับพวกเราเจ้าก็กลับบ้านตนเองเถอะ ยังไงก็ไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดิน เป็นป้าสะใภ้เจ้ายัดเยียดเจ้ามาใช่ว่าข้าอยากแต่งงานกับสตรีไร้ยางอายเช่นเจ้าเมื่อไหร่ ข้ามีคนรักแล้วใช่ว่าเจ้าไม่รู้" บุรุษบนเตียงยังคงกล่าวต่อ
"นี่หยางหนิงเฉิงอย่าปัญญาทึบนัก เจ้าและข้าต่างก็ถูกคนใช้เป็นเครื่องมือ แต่แล้วอย่างไรล่ะถ้าเจ้ารังเกียจข้านักเหตุใดคืนนั้นเจ้าไม่กัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเสีย กลับขึ้นขย่มข้าเอาเป็นเอาตายทั้งคืนจนเอวข้าปวดเมื่อยอยู่จนถึงตอนนี้" ไป๋ซู่ฮวาพูดเสร็จก็ไม่มองหน้าเขาแต่หันไปสนใจเด็กทั้งสอง คนตัวโตหน้าแดงเขายอมรับว่าเมื่อคืนวานแม้จะถูกวางยาแต่ยามที่นางร้องครวญครางเสียงหวานอยู่ใต้ร่างเขานั้นช่างหอมหวานเร่าร้อนจริงๆ แต่เขาไม่ยอมรับยังคงด่าทอสตรีตรงหน้า
"เจ้ามันสตรีแพศยา หน้าด้านนัก"
"หนิงจิน หนิงหรง ดูแลพี่ชายแสนโง่เจ้าด้วยข้าจะไปเอาเงินของข้าคืนวันๆ กินแต่น้ำข้าวจะรอดได้กี่วันเชียว"ไป่ซู่ฮวารำคาญไอ้ทึ่มที่โวยวายนางอยู่บนเตียง เลยหันไปหาเด็กทั้งสองคนที่ยืนอยู่
เด็กทั้งสองมองหน้าพี่ชายสลับกับพี่สะใภ้สุดท้ายก็พยักหน้ารับ
ไป๋ซู่ฮวาโมโหไอ้คนตัวโตนั่น เมื่อคืนนี้เขาใจดำจริงๆ ปล่อยนางนอนตากฝนยันสว่างดีที่นางไม่ตายรอบสอง ไป๋ซู่ฮวาเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออก นางถูกคนบ้านใหญ่ไล่ออกมามีเสื้อผ้าเพียงสองชุดเท่านั้น พ่อแม่เคยค้าขายเลี้ยงดูคนทั้งบ้านหลังจากพวกถูกโจรปล้นขบวนสินค้าฆ่าตายบ้านใหญ่ก็เปลี่ยนไป เงินทองที่พ่อแม่นางหามาถูกยึดไปจนหมด
