บทที่ 2 เดินทางไปร้องเรียน

เดินมาจนถึงกลางหมู่บ้านก็เห็นชาวบ้านชี้มือมายังนาง  พี่สาวลูกพี่ลูกน้องไป๋ซิ่วยืนผสมโรงอยู่ด้วย

"ต๊าย   นึกว่าใครนี่ไม่ใช่ว่าแม่คนไร้ยางอายหรอกหรือ  มีคู่หมั้นอยู่แล้วยังปีนเตียงบุรุษอื่นอีก เหอะ"

"นั่นสิ   ได้ยินว่าเมื่อวานนี้ยังไปหาจางซิ่วไฉเพื่อขอร้องให้รับนางเป็นอนุก็ได้จนถูกตีกลับมาเหมือนสุนัขก็ไม่ปาน  หึน่าสมเพช"

ชาวบ้านหลายคนทั้งด่าทั้งขับไล่ไป๋ซู่ฮวานางไม่ใส่ใจเดินจนถึงบ้านไป๋จ้านผู้นำหมู่บ้านไป๋ฮวา   ซุนซื่อภรรยาไป๋จ้านทันทีที่เห็นนางยืนอยู่ก็เอาน้ำสาดไล่ไม่ยอมให้เข้าบ้าน

"ไปๆๆไให้พ้น ไร้ยางอายหมู่บ้านพวกเราเพิ่งจะมีซิ่วไฉคนแรก  เจ้าอย่ามาทำให้ชื่อเสียงเขามัวหมอง"

"ใช่ๆๆ"

เสียงด่าและขับไล่ดังลั่นลานหมู่บ้าน  ไป๋จ้านเพิ่งกลับมาจากตำบลจึงเอ่ยห้ามปราม  เด็กคนนี้ปกติเป็นเด็กดีเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าจะกระทำเช่นนั้น

"เสี่ยวฮวาเอ๊ย   เจ้ามาหาปู่หรือ"

"ท่านปู่ผู้นำ  มีเรื่องหนึ่งข้าอยากปรึกษาท่านหากท่านจัดการไม่ได้ข้าจะทำเรื่องนี้เอง"

"ถุย   ไปให้พ้นบ้านข้านี่ตาเฒ่าอย่าไปฟังนังเด็กไร้ยางอายคนนี้เลย"

ไป๋จ้านส่งสายตาห้ามปรามภรรยาตนเอง  รวมถึงชาวบ้านที่มาล้อมจะใช้ก้อนหินขว้างปานาง

"เสี่ยวฮวาบอกปู่มาเถอะอยากให้ช่วยสิ่งใด  หากช่วยได้ปู่ก็ยินดี"

"ท่านปู่ผู้นำ  ข้าต้องขายที่ดินดีสิบหมู่ที่มารดาเก็บไว้เป็นสินเดิมของข้า  แม้ว่าท่านปู่ ท่านย่ากับป้าสะใภ้ใหญ่จะยึดครองแต่โฉนดเป็นชื่อข้า  ส่วนขายแล้วข้าต้องการซื้อที่ดินเชิงเขาที่ติดกับบ้านสามีตรงนั้นน่าจะยี่สิบหมู่  ท่านปู่รบกวนหาคนมาซื้อและขายให้ด้วย ราคาท้องตลาดหมู่ละห้าตำลึงเจ้าค่ะ"

"ไม่ได้  นังสารเลวนั่นเป็นของครอบครัวไป๋เจ้ามันไร้ยางอาย  ถูกขับไล่ออกไปแล้วยังจะคิดมาเอาสมบัติตระกูล  ทุกท่านเรื่องนี้ไม่สมควรใช่หรือไม่"ไป๋ซิ่วไม่ยอม  ที่ดินแปลงนั้นท่านแม่กับท่านย่าจะเก็บไว้เป็นสินเดิมให้นาง   

ชาวบ้านก็รังเกียจต่างเข้าข้างไป๋ซิ่ว  ไป๋ซู่ฮวาถูกคนขว้างจนหัวแตกเลือดไหล   นางไม่ร้องขอกลับยืนนิ่ง  ไป๋จ้านตวาดทุกคนจึงหยุดไป๋จ้านรู้สึกไม่ดีเลย  สายตาคู่นั้นของนางมีแววสังหารชัดเจนเขาเคยเป็นทหารมองไม่ผิดแน่

"เสี่ยวฮวา  เรื่องขายที่ดินอย่าเพิ่งเลยในมือเจ้าเมื่อโฉนดเป็นชื่อเจ้าเช่นนั้นก็เก็บค่าเช่าจากบ้านใหญ่เถอะ  ส่วนที่ดินยี่สิบหมู่นั่นเป็นที่รกร้างราคาหมู่ละหนึ่งตำลึง  หากต้องการซื้อเจ้าต้องมีเงินนะ"

ไป๋จ้านไม่ต้องการให้นางขายที่ดินไป๋ซู่ฮวารู้ดีว่าเขาห่วงใยเกรงว่าขายไปแล้วจะรักษาเงินที่ได้มาไม่ได้

"เช่นนั้นทำตามที่ท่านปู่บอกเถอะเจ้าค่ะ  เขียนสัญญาเถอะข้าไม่ต้องการให้ท่านปู่กับท่านย่ารับปากลอยๆ"

"เขียนสัญญาหรือ   ข้าไม่เขียนให้เจ้าหรอกสตรีไร้ยางอาย  มีคู่หมั้นอยู่แล้วยังสำส่อน  เมื่อวานยังมาขอร้องเป็นอนุข้าอีกน่าขยะแขยงนัก"  เสียงที่แทรกนั้นคือซิ่วไฉหมาดๆของหมู่บ้านจางชุนคู่หมั้นสารเลวของร่างเดิมและเป็นคนวางแผนทั้งหมด  ชาวบ้านแม้แต่ไป๋ซิ่วก็เยาะเย้ยนาง

"ไม่จำเป็นต้องไหว้วานไอ้หน้าปลาในอย่างเจ้าหรอกข้ารู้หนังสือสามารถเขียนเองได้"

"ฮ่าๆๆๆไป๋ซู่ฮวาสตรีไร้ยางอายเช่นเจ้ารู้หนังสือไหนๆอ่านให้ข้าฟังสักตัวสิ"

จางชุนและชาวบ้านหัวเราะเยาะไป๋ซู่ฮวาคนโง่อวดฉลาด  ไป๋จ้านกระแทกไม้เท้าเสียงดังก่อนจะส่ายหน้าให้นางเขาเป็นห่วงนางๆรู้ดี

"ท่านปู่ผู้นำ  พี่ไป๋ชวนกำลังศึกษาอยู่แม้ว่าภรรยาท่านจะน่ารังเกียจแต่ท่านเป็นคนดี  ได้ข้าจะเว้นครอบครัวของท่าน   ส่วนเจ้าอยากรู้ว่าข้าอ่านออกไหมมาฟังข้าอ่านที่ศาลาว่าการที่อำเภอก็แล้วกัน"

ทุกคนงงว่านางพูดอะไรไป๋ซู่ฮวาจากไปแล้วนางเดินไปทางอำเภอ  ชาวบ้านอยากรู้จึงตามไปทันทีที่ชาวบ้านในอำเภอเห็นสตรีผอมบางศีรษะถูกคนปาจนแตกเลือดไหลแห้งกังน่ากลัวอย่างยิ่ง  สอบถามจากชาวบ้านที่มาก็ทราบว่านางถูกคนในหมู่บ้านรังเกียจเพราะคบชู้หลายๆคนจึงสมน้ำหน้าแต่บางคนก็ไม่เข้าร่วมการสนทนาเหล่านั้น  ไป๋ซู่ฮวาตีกลองร้องเรียน  สักพักก็มีเจ้าหน้าที่ออกมา  นายอำเภอว่านเป็นคนมีคุณธรรมนับเป็นโชคดีของชาวบ้าน

"ใครมาตีกลองร้องเรียนกัน"เจ้าหน้าที่สอบถามไปสู่ฮวาจึงเดินออกมาด้านหนา