บทที่ 59 เอ่ยคำอำลา

หยางตงอวี้เห็นบุตรชายนั่งอยู่ตรงกลาง สองผัวเมียกอดเขาเอาไว้คนละข้างมันช่างเป็นภาพอบอุ่นเหลือเกิน

เขาไม่ได้อิจฉาไป๋จิงถิงกับโจวซิ่มเหม่ยสักนิดเลยที่บุตรชายรักใคร่พวกเขา กลับกันเขาแต่รู้สึกคิดถึงเสด็จแม่ของตนเอง เขาเคยมีช่วงเวลานี้เช่นกัน ก่อนที่ซ่งไทเฮาจะพรากมันไป สตรีน่าตายนั้นตอนนี้วิปลาสอยู่ในตำห...