บทที่ 6 เจ้าเป็นเมียข้าแล้วควรปรนนิบัติข้า

  เมื่อมาถึงบ้านสกุลไป๋ก็แวะรับน้องชายทันที  แม่เฒ่าไป๋สาดน้ำตามหลังด่าทอต่างๆนาๆ   เมื่อมาถึงท้ายหมู่บ้าน  เจ้าหน้าที่จึงช่วยนางขนของ  หยางหนิงเฉิงนั่งหน้าดำเป็นก้นหม้ออยู่บนเตียง  อาหลี่มารายงานเขาแล้วว่านางทำอะไรบ้าง  สตรีผู้นี้ไร้ยางอายจริงๆถึงขนาดพูดเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับนางต่อหน้าคนมากมาย  

"แม่นางไป๋   เรียบร้อยแล้วใต้เท้าลู่ให้ถามเจ้าว่ามีสิ่งใดก็ให้ไปหาได้เขาจะอยู่ตงหนิงอีกสิบห้าวัน"

"ฝากทุกท่านขอบคุณใต้เท้าลู่ด้วยเจ้าค่ะ   ท่านหมอเทวดาเรื่องสามีบังเอิญของข้าคงต้องรบกวนท่านแล้ว"  หยุนซานหนวดกระตุก  สามีบังเอิญอันใดกันของเจ้าเฮ้อ  ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในเพื่อตรวจอาการหยางหนิงเฉิง

"นี่พ่อทึ่ม  นี่คือไป๋ซูหยางน้องชายข้าเขาจะมาอยู่ด้วย  บ้านเจ้ามีทั้งหมดสี่ห้องข้าจะให้เขาอยู่ห้องหนึ่งข้าจ่ายค่าเช่าให้เจ้าเดือนละหนึ่งตำลึงและข้าจะทำงานบ้านซักผ้าหุงข้าวให้เจ้ากับน้องด้วย  ถือเป็นค่าเช่าบ้านของเราสองพี่น้อง   ซูหยางนี่คือพี่หนิงเฉิงต่อไปเจ้าก็เรียกเขาว่าท่านเจ้าของบ้านแล้วกัน  พี่ไปก่อนนะจะไปหาปู่ผู้นำเอาหนังสือแยกบ้านอีกฉบับไปให้เขาก่อน"  ไป๋ซู่ฮวาพูดรวดเดียวจบก็ออกไป หยุนซานถึงกลับกรอกตา  เมียเช่าบ้านสามีนี่มันเรื่องแปลกประหลาดอะไรกัน

"สวัสดีขอรับท่านเจ้าบ้าน  ข้าไป๋ซูหยางเป็นน้องของพี่ใหญ๋ไป๋ซู่ฮวาขอรับ" เด็กชายวัยเก้าขวบถือห่อผ้าคำนับบุรุษบนเตียง หยางหนิงเฉิงพยักหน้าก่อนจะเอ่ยเพียงประโยคเดียว

"เรียกข้าว่าพี่เขย  เอาของไปเก็บเถอะห้องเจ้าอยู่ด้านโน้น  หนิงจินพาเขาไปที"  หยางหนิงจินที่กำลังตกใจกับกองข้าวของรีบมาทันทีที่พี่ชายเรียก   

หยุนซานตรวจอาการให้เขาก่อนจะเอ่ยเสียงเบา"ท่านแม่ทัพเหตุใดท่านถึงพลาดพลั้งได้  ฝีมือเช่นท่านไม่น่าถูกคนวางยานะขอรับ"

"ตอนไปหาข่าวถูกยิงมาแผลคงอักเสบมีไข้น่ะ"

" คุณหนูซุนคนนั้นเป็นคนวางยาท่านหรือขอรับ   ตอนนี้คุณชายลู่มาตงหนิง  จะให้บอกเขาว่าท่านอยู่ที่นี่ไหมขอรับ"

หยางหนิงเฉิงเข้าเรียนที่สำนักศึกษาเพื่อหาข่าวของอีกฝ่ายแต่ตอนนี้เขาต้องการถอนตัวออกมาจึงแสร้งตกเขาแกล้งทำขาเป๋มีเพียงทำเช่นนี้ถึงไม่สามารถเข้าเรียนต่อได้  ทำให้สตรีที่ทำท่าทางว่ารักเขานักหนาไม่อยากให้ใครจับคู่นางกับคนพิการจึงร่วมมือกับจางชุน  เดิมทีก็สงสารเด็กไป๋ซู่ฮวาคนนี้อยู่หรอกแต่ตอนนี้อยากหักคอมากกว่า

"อย่าเลย  เด็กสองคนนี้ยังไม่ปลอดภัยตามหาฉินกุ้ยเฟยให้เจอก่อน   ซุนเย่วเล่อคนนั้นจิตใจชั่วร้ายจริงๆแอบผสมยานอนหลับในห่อยาข้าเสียดายบิดาเป็นคนดีนักเก็บนางไว้ก่อน"

"ท่านแม่ทัพท่านซ่อนตัวมานานกว่าสามปีแล้ว  ฝ่าบาทอยากให้พาพวกเขาเข้าวังตำแหน่งรัชทายาทรอไม่ได้นะขอรับ"

"คนของฮองเฮาร้ายกาจ   ข้าเกรงว่าส่งพวกเขาถึงวังไม่เท่าไหร่คงเหลือแต่กระดูก  พวกเขาเพิ่งจะห้าขวบยังไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเหล่านั้นหรอก"

"เอ่อ  น้องชายหนิงเฉิงอาการของเจ้าไม่ร้ายแรงเท่าไหร่อาจต้องอยู่บนเตียงสักร้อยวันดูแล้วน่าจะอีกปีหนึ่งหรือปีครึ่งจึงจะเดินได้ปกติ   ช่วงนี้อย่าขยับล่ะฮูหยินหยางสามีท่านต้องคอยดูแลถ้าไม่อยากให้เขาพิการตลอดชีวิต"  หยุนซานพูดเสียงดังกับชายหนุ่มก่อนจะหันมาเอ่ยกับไป๋ซู่ฮวาที่เพิ่งกลับมาถึง 

"เอ่อ  ท่านหมอเทวดาท่านจ่ายยาเถอะเจ้าค่ะ  ค่ารักษาเท่าไหร่เจ้าคะ"  หยุนซานหันไปมองหน้าแม่ทัพหยางก็ได้แต่ไว้อาลัยให้สาวน้อยตรงหน้าก่อนจะเอ่ยเบาๆ

"ฮูหยิน  ยี่สิบตำลึงขอรับ" 

"ห๊า   แพงเพียงนั้นเฮ้อได้ๆ  ข้ามีสิบตำลึงรอเก็บเกี่ยวผลผลิตก่อนได้หรือไม่ข้าจะจ่ายส่วนที่เหลือ"

หยุนซานถอนหายใจก่อนจะพยักหน้า  จากนั้นก็สะพายล่วมยาเดินจากไป  ไป๋ซู่ฮวาเดินออกมาส่งพร้อมกับบอกเจ้าหน้าที่ๆรอด้านนอก

"ทุกท่านอีกสามวันข้าจะเก็บเกี่ยวแปลงนาย  หากบ้านท่านมีคนว่างงานข้ายินดีจ้างเจ้าค่ะ  ข้าจะแบ่งเสบียงให้ด้วย"

ทันทีที่นางพูดจบคนเหล่านั้นก็ดีใจ  พวกเขาทำงานมีเงินเดินก็จริงแต่ที่บ้านก็หลายปากท้องเรื่องดีๆเช่นนี้เหตใดจะไม่ทำเล่าจากนั้นก็บอกลากัน  ไป๋ซู่ฮวาเดินเข้ามาในบ้านเดินไปหาหยางหนิงเฉิงที่นั่งอยู่

"นี่ตาทึ่มเรามาตกลงกัน  ข้าจ่ายค่าเช่าให้เจ้าล่วงหน้าเป็นค่ายายี่สิบตำลึงไปแล้ว  อาหารการกินเสื้อผ้าข้าจะจัดการให้  ต่างคนต่างอยู่ข้าไม่ยุงกับเจ้าส่วนเจ้าก็ไม่ยุ่งกับข้า  เจ้ารังเกียจข้าๆรู้รอเจ้าหายดีข้าหาที่อยู่ได้จะพาน้องชายออกไปเองว่าอย่างไร"ไป๋ซู่ฮวาเอ่ยกับเขา  คนบนเตียงโมโหคิดว่าเขาเป็นอะไรปีนเตียงเขาเสร็จก็ถีบหัวส่งหรือ

"หมอหยุนบอกว่าอีกปีครึ่งข้าจึงจะหาย  อีกอย่างเจ้าเป็นเมียข้าแล้วควรปรนนิบัติข้า  เด็กสองคนนั้นเพิ่งจะห้าขวบตัวเพิ่งจะพ้นขอบเตียงเอง"

คนบนเตียงอยากจับนางกดลงใต้ร่างเขาจริงๆช่างปากเก่งชอบหาเรื่องนัก  ไป๋ซู่ฮวาไม่รู้ว่าอีกคนคิดอะไรนางได้แต่กลอกตามองบน  จึงตกลงว่าจะดูและเขาจนกว่าจะหาย  นางเพิ่งมาอยู่ที่นี่ต้องศึกษากฎหมายและการใช้ชีวิตให้ดี  ถ้าน้องชายเรียนหนังสือแล้วสอบรับราชการได้นางที่เป็นหญิงหม้ายก็ไม่ต้องกังวล  

"ได้เอาตามนี้แหละ  ฟ้ามืดแล้วข้าจะเอาหมูที่ซื้อมาใส่โอ่งก่อนวันนี้กินซาลาเปากับขนมเถอะ  ข้าเหนื่อยอยากนอนแล้ว"

โชคดีบ้านนี้มีรั้วแข็งแรงไป๋ซู่ฮวา  นำวัวไปผูกไว้พรุ่งนี้ค่อยทำคอกให้แล้วกันอยู่ใต้ต้นไม้ไปก่อนนะ    จากนั้นไป๋ซู่ฮวาก็ต้มน้ำให้เด็กๆอาบพร้อมเปลี่ยนชุดใหม่  ส่วนคนตัวโตนั่งรอนางอาบน้ำให้อยู่ไป๋ซู่ฮวาหน้าแดงถึงจะโจ๊ะพรึมๆกันมาแล้วแต่นั่นมันไป๋ซู่ฮวาคนเดิมนะ เฮ้อ