บทที่ 28 บทที่ 27

บทที่ 27

น้ำเสียงของอู่เหมยหลินยังคงเรียบเฉย ไม่เร่งร้อน แต่กลับกดดันจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง

เซียวเจินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“พี่หญิง…ข้าอิ่มแล้ว”

คำตอบนั้นเบาราวกับลม แต่กลับทำให้มุมปากของเหมยหลินยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นโดยไม่ถึงดวงตา

“อิ่มแล้วห...