บทที่ 48 บทที่ 47

บทที่ 47

ยามสายของจวนแม่ทัพยังคงเงียบสงบแสงแดดอ่อนส่องผ่านลานกว้าง กระทบเงาไม้ไหวเอนตามสายลม

เหมยหลินนั่งอยู่ใต้ชายคาลูกน้อยหลับอยู่ในอ้อมแขนใบหน้าเล็ก ๆ แนบอกนางอย่างวางใจ

ทุกอย่างดูปกติเรียบง่ายแต่ภายในใจของนางกลับไม่สงบนางเงยหน้าขึ้นสายตามองไปยังลานกว้าง

ที่มีเงาของใครบางคนเคลื่อนไหว

เซียวหานกำล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ