บทที่ 104 ไม่ทันระวังตัว(จบแบบที่1)

น้ำตายังเต็มตา ใต้เท้าจางกอดปลอบโยนบุตรสาวคนเดียว

“อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องเป็นฮองเฮาและในใจฝ่าบาทต้องมีเจ้าคนเดียว”

ลุกจากแท่นนอนย่างสามขุมหาหมอหลวงชักมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่ชายเสื้อ หมอชราไม่ทันระวังตัวก้มหน้านิ่งอยู่ตรงนั้นมีดคมกริบจ้วงแทงเต็มแรงตรงขั้วหัวใจจากด้านหลังใช้มือใหญ่ปิดปากก่อนที่เสียงร้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ