บทที่ 27 ความสัมพันธ์อันรางเลือน

คนฟังครุ่นคิดหนัก เขาพูดมาก็ถูก เธอควรทำตัวให้เหมือนแฟน แต่ไม่กล้าให้เขามารับที่นี่เพราะกลัวจะเห็นน้ำฟ้า ถ้าเขารู้ว่าเด็กคนนี้คือใคร เธอไม่อยากคิดเลย

“ถ้าอย่างนั้นมารับฉันหน้าปากซอยแล้วกันค่ะ”

“ได้ครับ” เขารับปาก ต่อให้สงสัยแค่ไหน ก็ไม่อยากไปวุ่นวาย เท่านี้ก็มากพอแล้วสำหรับโอกาส

รถจอดเทียบบาทวิถี...