บทที่ 31 โชคชะตาใจร้าย

“น้ำ...” เสียงหวานแผ่วละเมอ ดวงตาปรือ

คนเฝ้ารีบรุดมาน้ำตาเอ่อ หยิบน้ำขึ้นมาให้จิบ มือลูบไล้ใบหน้าแผ่วเบาด้วยความสงสาร

“นารา ได้ยินเจ๊ไหม” เจ๊มะนาวเรียก มองสภาพของนาราภัทรแล้วรู้สึกผิด ที่ปล่อยให้เด็กอยู่คนเดียว

คนเจ็บปรับสายตาเข้ากับแสง เหลือบมองเจ๊มะนาว ก่อนสะอื้นออกมาไม่หยุด

“เจ๊ นารากลัว กลัว...