บทที่ 48 ในวันฝนพรำ

ภายในรถเอสยูวีสีดำสนิท ที่จอดห่างจากโกดังร้างในระยะสายตา ภีมพลนั่งกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดดุจหินสลัก ข้างกายเขาคือ สารวัตรติณณภพ เพื่อนสนิทที่กำลังสั่งการผ่านวิทยุสื่อสารอย่างเงียบเชียบ

"นารา... คุณแน่ใจนะ?" ภีมพลหันไปถามคนรักด้วยเสียงสั่นเครือ "ผมแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ