บทที่ 67 หัวใจล้นรัก

คำพูดของชัยวุฒิเหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเหวอะหวะของดารินี ความจริงที่ว่าศัตรูของเธอกำลังมีความสุข ในขณะที่เธอต้องตื่นมาเจอแต่กำแพงปูนทุกวัน มันทรมานยิ่งกว่าการถูกประหารชีวิต

"ฉันจะจองเวรพวกมัน... ฉันจะไม่อโหสิกรรม!" ดารินีกรีดร้องอย่างเสียสติ

"จองเวรไปเถอะดารินี... เพราะในคุกนี้ ไม่มีใครได้ยินเสี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ