บทที่ 90 เราต้องผ่านมันไปได้

  วินาทีนั้นเอง....เขากลับชะงักเมื่อเห็นใครบางคนกำลังยืนโทรศัพท์อยู่เยื้องกับหัวรถของเขาไป ท่าทางของเธอดูมีลับลมคมนัยอย่างเห็นได้ชัด

“อะ  นั่น...คุณแม่...มาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่???  ทำไมไม่เห็นบอกเลย!”

เขาเกือบจะลงจากรถไปแล้วเชียว หากต้องชะงัก ยั้งตัวไว้เสียก่อน เพราะดูเหมือนมารดาจะเจอคนรู้จัก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ