บทที่ 139 บทที่ 139

ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมา กลับทำให้ทุกคนในห้องประชุมต้องชะงักงัน

ริมฝีปากที่ทาด้วยสีแดงอมส้มของธีรดา ค่อยๆ ขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

มันไม่ใช่รอยยิ้มเจื่อนแห้งของผู้แพ้ และไม่ใช่รอยยิ้มขื่นขมของคนที่ยอมจำนน แต่มันคือรอยยิ้มที่งดงาม เยือกเย็น และเย้ยหยันเสียจนคนที่มองต้องรู้สึกหนาวสะท้านเข้าไปถึงกระ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ