บทที่ 142 บทที่ 142

ธีรดาไม่ชักมือกลับ เธอปล่อยให้เขากุมมือเธอไว้ รอยยิ้มหวานหยดย้อยยังคงประดับอยู่บนดวงหน้าสวยคม ทว่าแววตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง

"นายคิดว่าตัวเองโชคดีจริงๆ เหรอ คณุตม์" เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เอียงคอเล็กน้อยอย่างเย้ายวน

"แน่นอนสิ" คณุตม์บีบกระชับมือเธอแน่นขึ้น แววตาคมดุสะท้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ