บทที่ 108 หยุดดิ้นได้แล้ว

เมื่อเธอกลับขึ้นมาที่ชั้นหนึ่ง บรรยากาศเงียบสงัด ไม่มีใครเหลืออยู่ในบริเวณนั้นเลยสักคน

“ยังอยู่ที่ห้องอาหารกันรึเปล่านะ” เมริสาสงสัย อยากจะไปแอบดูที่ห้องรับประทานอาหารให้เห็นกับตา แต่เธอหยุดตัวเองไว้ ทำไมจะต้องเอาดวงตาสวยๆไปเห็นสองคนนั้นจู๋จี๋กันด้วย 

เธอตัดสินใจขึ้นชั้นบน เพื่อทำงานไม่ให้ขาดตกบกพ...