บทที่ 14 ฉางอัน 14
ฉางอันถูกบ่าวประคองตัวเข้ามารอในห้องหอ ช่วงเวลานี้สติของเขาค่อนข้างเลือนรางเต็มทีแล้ว ไหนจะหิวจนแสบท้องอีกล่ะ ตั้งแต่ตื่นมาจนตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากน้ำขิงที่เสี่ยวลิ่วนำมาให้ดื่ม
“คุณชายเจ้าคะ” เสียงเสี่ยวลิ่วกระซิบ
“อืม ว่าอย่างไร”
“คุณชายหิวรึไม่เจ้าคะ”
“หิวสิ ยามนี้ข้าทั้งง่วงทั้งหิวเลย ในห้องนี้มีอะไรให้กินรองท้องบ้างหรือเปล่า”
“มีอาหารหลายอย่างเลยเจ้าค่ะ แต่ว่าคงต้องรอท่านเขยมาก่อนคุณชายถึงจะกินได้”
“ฮะ อะไรนะ นี่ข้าต้องหิ้วท้องรอไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย”
“ทำอย่างไรได้ล่ะเจ้าคะ เอาอย่างนี้ดีรึไม่ ประเดี๋ยวบ่าวจะไปห้องครัว ขออะไรมาให้คุณชายกินรองท้องสักหน่อย”
“อืม เอาแบบนั้นก็ได้ ระวังตัวด้วย”
“เจ้าค่ะ ท่านรอข้าสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะ”
เมื่อเสียงประตูห้องหอปิดลงฉางอันขยับตัวไปนั่งพิงเสาเตียงไว้ ตอนนี้สมองเขาคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น อยากแต่จะล้มตัวลงนอนกับหาอะไรใส่ท้อง
แอ๊ด ! เสียงประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาในห้องทำเอาฉางอันที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตัวขึ้นมา
“ขออภัย ทำให้เจ้าตกใจใช่หรือไม่ ข้าเอาอาหารมาให้เจ้ากินรองท้อง”
เสียงของเหล่ยตงที่ดังขึ้นทำเอาฉางอันใจเต้นแรง มือเริ่มบิดกันไปมา เขาพยายามบีบเสียงของตัวเองให้นุ่มนวลมากที่สุด “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“กินอาหารรองท้องไปก่อน ข้าต้องไปต้อนรับแขกอีกสักพักใหญ่ ๆ ถึงจะได้กลับมา” เหล่ยตงบอกคนที่บัดนี้มีฐานะเป็นฮูหยินของเขา
“จะ เจ้าค่ะ” ฉางอันตอบรับเสียงสั่นระคนเบาหวิว
“อืม” ว่าแค่นั้นก็เดินออกไปรับรองแขกเหรื่อตามเดิม
ฉางอันเห็นสามีหมาด ๆ ของตัวเองเดินออกไปแล้วรีบเปิดผ้าคลุมหน้าและเดินไปที่โต๊ะอาหารทันที เหล่ยตงเอาเกี๊ยวน้ำมาให้ ดูท่าจะสั่งบ่าวไพร่ให้ทำขึ้นมาใหม่เพราะยังร้อนกรุ่นอยู่เลย
“เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย” นั่งกินไปสักพัก เสี่ยวลิ่วก็ถือถาดอาหารกลับเข้าห้องมา
“คุณชายท่านกินอะไรอยู่ ใครเอาอาหารมาให้คุณชายหรือเจ้าคะ”บ่าวตัวน้อยถามด้วยสีหน้างงงวย
“อ้อ ท่านเขยเอามาให้ข้าน่ะ”
“อ้อ ห๊ะ ! แบบนี้ท่านเขยก็ได้เห็นหน้าท่านแล้วน่ะสิเจ้าคะ” เสี่ยวลิ่วตกใจมือไม้สั่น
“ยัง ๆ เขาเอาของมาให้แล้วก็ออกไป เจ้าเองก็นั่งลงกินอะไรบ้างเถอะ เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไป”
“เดี๋ยวบ่าวอยู่เป็นเพื่อนคุณชายก่อนค่อยไปหาอะไรกินเจ้าค่ะ ...นี่อาหาร บ่าวให้พ่อครัวทำมาให้เจ้าค่ะ”
“อืม ขอบใจเจ้า เอามาเยอะเยี่ยงนี้ข้ากินไม่หมดหรอก เจ้ามานั่งกินด้วยกันเถอะ”
“ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ที่นี่ไม่ใช่เรือนเก่าของพวกเรานะเจ้าคะ ประเดี๋ยวถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะไม่ดี”
“ไม่มีใครมาหรอกน่า รีบนั่งลงแล้วกินเร็วเข้า” ว่าจบก็ดึงบ่าวตัวน้อยให้นั่งลงคู่กัน แบ่งกันกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยให้สมกับความหิว
:
:
เวลาผ่านไปจนกระทั่งดึกพอควร ฉางอันในชุดเจ้าสาวที่เอาผ้ามาคลุมหน้าเหมือนเดิมนั่งพิงเสาเตียงหลับเอาแรงไปได้สักพักแล้ว
แอ๊ด
“อะ ท่านเขย ข้าเสี่ยวลิ่วคารวะท่านเขยเจ้าค่ะ” เสี่ยวลิ่วที่กำลังพัดให้ฉางอันหยุดมือ หันไปยอบตัวคารวะเจ้านายคนใหม่
“อืม เจ้าออกไปเถอะ วันนี้ไม่ต้องเฝ้าหน้าห้อง”
“เอ่อ คือ...”
“ข้าบอกอะไรก็ทำตามนั้น” เสียงเหล่ยตงเข้มขึ้นอีกระดับเมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยวลิ่ว
“จะ เจ้าค่ะ บ่าวไปแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวลิ่วคารวะและรีบออกไปทันที ท่านเขยน่ากลัวจริง แบบนี้แล้วคุณชายของข้าจะเป็นอะไรไหมเนี่ย เฮ้อ!
เหล่ยตงหันไปหยิบคันช่างที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาถือไว้ เดินเข้าใกล้คนที่กำลังนอนหลับ ยื่นคันช่างในมือสอดใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเพื่อเปิดผ้าคลุมหน้า
“อ๊ะ!” ฉางอันสะดุ้งเมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังมายุ่งกับผ้าคลุมหน้า
“ข้าเอง ตื่นแล้วก็นั่งดี ๆ เถอะ ข้าจะเปิดผ้าคลุมหน้าแล้วช่วยเจ้าปลดมงกุฎหงส์กับเครื่องประดับออก”
“อะ เอ่อ มะ...ไม่เป็นไร ขะ...ข้าทำเองได้เจ้าค่ะ ท่านคงเหนื่อยแล้ว ไปอาบน้ำพักผ่อนดีกว่า” ฉางอันตกใจหน้าซีด มือเริ่มสั่นระริกจนต้องเอามาจับกันไว้
“เจ้าบ่าวต้องเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวตามธรรมเนียม อีกเดี๋ยวพวกเราต้องดื่มเหล้ามงคล และกินอาหารร่วมกันด้วย” เหล่ยตงอธิบาย เขากำลังสงสัยว่าทำไมภรรยาของเขาดูเหมือนจะไม่รู้ธรรมเนียมเหล่านี้เลย
“อะ...เอ่อ”
“อยู่เฉย ๆ”
“ท่านเมาหรือไม่” ฉางอันถามเมื่อได้กลิ่นเหล้าคลุ้งออกมาจากตัวเจ้าบ่าว
“...”
“ขะ...ข้าว่าท่านไปอาบน้ำก่อนเถอะ” ขอข้าทำใจอีกนิด ทว่าดูท่าความอดทนของคนที่บอกว่าตนเองไม่เมาจะมีจำกัด เหล่ยตงยืนนิ่งก่อนยื่นมือไปกระชากผ้าคลุมออกจากศีรษะของอีกคนด้วยมือเปล่า
“เจ้า!” เมื่อเห็นหน้าเจ้าสาวเต็มตาเหล่ยตงก็ดูเหมือนจะหายเมาไปเลยทีเดียว
“ข้าอธิบายได้” ฉางอันเอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน ใบหน้าของเขาซีดเผือดไปหมด ด้วยหน้าของว่าที่สามีเย็นชาจนคิดว่าถ้ามีมีดอยู่ตรงนี้ เขาคงตายโดยไม่รู้ตัว
เหล่ยตง “เจ้าเป็นใคร เจ้าสาวของข้าอยู่ที่ใด”
ฉางอันตอบเสียงสั่น “ขะ...ข้านี่แหละเจ้าสาวของท่าน”
เหล่ยตงกัดฟันกรอด “เจ้าสาวของข้าคือบุตรสาวตระกูลฉาง”
