บทที่ 146 ฉางอัน 146

“ใครส่งเจ้ามา” แววตาตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง ในอกบีบรัดจนยากจะกล่าว นางพิจารณาฉางอันอย่างละเอียด พบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองนางแล้วด้วยซ้ำ ดวงตาดำขลับเสมองไปที่ป่าท้อเบื้องหน้า มุมปากของเขายกยิ้มที่แปลความหมายไม่ออก

“หึ ไม่ต้องหวาดระแวงขนาดนั้นก็ได้ ข้ามาดี” ฉางอันเรียนแบบท่าทางของเหล่ยตงยามพูด...