บทที่ 17 ฉางอัน 17

ฉางอันจ้องหน้าอีกคนเขม็ง แต่ด้วยตาแดงช้ำกับปากสีแดงสดที่ยังบวมเจ่อเล็กน้อย กลับลดทอดความน่าเกรงขามลงไปหลายส่วน

เหล่ยตงหันหน้าหนี “ความคิดต่ำ ๆ น่ารังเกียจเช่นนั้นไม่เคยมีอยู่ในหัวของข้า”

ฉางอันข่มอารมณ์ไม่อยู่ผุดลุกขึ้นอย่างลืมตัว ก่อนเบ้หน้าด้วยความเจ็บสะโพก กัดฟันเถียงออกไปอย่างไม่ยอมแพ้ “อย่ามา...