บทที่ 11 การเดินเล่นธรรมดาที่ไม่ธรรมดา
อัสลานไม่สนใจว่าเเพทริคจะนั่งตัวเเข็งทื่อเป็นหิน สนใจเพียงเเต่ว่าอีกฝ่ายจะตื่นเต้นเเค่ไหนที่ได้พระองค์นำทาง เเถมยังพาอีกฝ่ายเปิดหูเปิดตาเพื่อโอ้อวดความรุ่งโรจน์ของอณาจักรอัสลาโทเปีย
ตอนเเรกเขาคิดว่าการเดินตลาดก็เหมือนๆกันหมด เเต่เมื่อได้ออกมาสัมผัสจริงๆก็พบว่ามันเเตกต่างจากที่จินตนาการเอาไว้อย่างมาก
อย่างเเรกคืออัสลานจับให้เขานั่งบนไหล่เเข็งๆของมัน สาเหตุเพราะตัวเขาเล็กเกินไปเเละอาจถูกใครต่อใครเหยียบเพราะมองไม่เห็น อย่างที่สองคือต้องการให้เขาเห็นความรุ่งโรจน์ของอณาจักรอัสลาโทเปียเต็มๆสองตา เเต่หาได้รู้ไม่ว่าการกระทำดังกล่าวยิ่งทำให้เขาโดดเด่น เเม้ใบหน้าหล่อเหลาจะถูกบดบังด้วยฮูดสีทึมก็ตาม
"เดินช้าๆหน่อยได้ไหม ผมเวียนหัวจะตายอยู่เเล้ว"
เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย เเต่เจ้ายักษ์ตนนี้กลับคิดว่าเขาส่งเสียงออกมาด้วยความตื่นตาตื่นใจเมื่อเห็นบรรยากาศรอบๆ
เออ...ยอมรับก็ได้ว่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ
ก็เเหม...ที่นี่มันเหมือนเมืองมนุษย์ซะที่ไหน โดยเฉพาะหนุ่มสาวที่มีความสูงเฉลี่ยไม่ต่ำกว่าสองเมตรห้าสิบ ไหนจะสัตว์บกเเละสัตว์น้ำที่มีขนาดมหึมาจนน่าขนลุกนั่นอีก มันผิดเเปลกจากสิ่งที่เขาเคยพบเจอมาตลอดชีวิตด้วยซ้ำ
"วันนี้เราจะขี่ลัวปาร์กลับวังด้วยกัน"
"เอ๊ะ?"
เขาก้มหน้ามองอัสลานที่อยู่ๆก็พูดอะไรออกมาไม่รู้ เเต่เมื่อหันหน้ามองตามปลายนิ้วของมันที่ชี้ไปยังทิศทางหนึ่งก็ต้องผวากับสิงโตที่มีขนาดใหญ่เท่าช้าง กลางหน้าผากมีเขาโง้งยาวออกมารับกับคมเขี้ยวเงาวับ
".....!!"
ตะ....หายโหง....
เขารีบกอดศีรษะของอัสลานด้วยท่าทางขวัญหนีดีฝ่อ ในขณะที่อีกฝ่ายกระชับสะโพกของเขาให้นั่งนิ่งๆ เเล้วเดินไปทักทายเจ้าสิงโตตัวนั้นอย่างเป็นกันเอง
"อะ...อัสลาน มันจะกินเราใช่ไหม"
"......"
"ชะ...ใช่ไหม"
ดอกไม้บนหัวเปลี่ยนสีไปมาตามความตื่นตูมของเขา เเต่โชคดีที่มีผ้าคลุมช่วยปิดคลุมลักษณะผิดเเปลกให้รอดพ้นจากสายตาผู้อื่น
"มันจะกินผมไหม เนื้อผมไม่อร่อยหรอกนะ ให้มันกินเนื้อของคุณเเทนดีกว่า"
เขาพยายามซุกหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มสลวยของมัน เเต่อัสลานกลับอุ้มผมขึ้นมานั่งซ้อนอยู่บนหลังของสัตว์ร้ายที่กำลังดี๊ด๊าอย่างออกหน้าออกตา
"อะ...อัสลาน ผมกลัว ผมยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยนะ"
"ชู่ว...มันไม่ทำอะไรเจ้าหรอก ลัวปาร์เป็นพาหนะของข้า มันย่อมเคารพเจ้าไม่ต่างจากข้า"
".....!!"
เขาหลับตาปี๋เเล้วหันไปซุกหน้าเข้ากับเเผงอกกำยำ ไม่สนใจสายตาของใครต่อใครที่มองมาทางพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะตอนนี้เขาต้องมีชีวิตรอดกลับไปหาสาวๆ เเละเปิดฮาเร็มเป็นของตัวเองให้ได้เสียก่อน
ฮือ...
ไม่ไหวเเล้วพ่อจ๋า รู้งี้เขาไม่น่ารับปากเจ้ายมฑูตเส็งเคร็งนั่นเลย ยอมตกนรกหมกไหม้ดีกว่าต้องมาเจอไอ้หื่นที่จ้องจับเขาเป็นเมีย ไหนจะโลกพิศดารที่ทุกอย่างใหญ่โตไปผิดหูผิดตาไปหมด
งั่ม!
ว่าเเล้วก็กัดเเม่มเลย เพราะมันเเท้ๆ ที่ทำให้ชีวิตของเขาวายป่วงจนไม่เหลือชิ้นดี เเละถ้ามันไม่ช่วยเขาออกมาจากเกาะกลางน้ำทุกอย่างก็คงจะเรียบง่ายกว่านี้ เขาจะได้ซุกหน้าอกนุ่มๆ ของภูติสาวตัวน้อย เขาจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในโดมเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยจินตนาการเพ้อฝันต่อไป
งั่มๆๆ
กัดให้ขาดเเม่งเลยไอ้หัวนมดำๆ เหมือนติ่งเนื้องอกของมันเนี่ย เอาให้สมกับที่มันจับเขาฝังดินเเล้วยัดบ้องเข้าหลามเข้าปากเมื่อคืน
เเต่เอ๊ะ!
ทำไมมันไม่หือไม่อือเลยวะ? ทั้งๆ ที่เขากัดมันเต็มเเรงจนหัวนมเปียกน้ำลายเยิ้มขนาดนี้ เเล้วทำไมมันถึงเอาเเต่ก้มหน้ามองเขาด้วยสายตาเเปลกๆ เเบบนั้นกันหล่ะ
"หึๆ หิวนมหล่ะสิท่า ข้าก็ลืมไปว่าเจ้ายังเป็นเเค่พฤกษาทารก เอาไว้ถึงวังเมื่อไหร่ข้าจะรีดนมให้เจ้ากินดีหรือไม่"
".....?"
บอกได้คำเดียวว่าชิบหายทุกอย่าง ชิบหายตั้งเเต่มันใช้อุ้งมือบีบสะโพกเเล้วใช้ลิ้นร้อนๆ เลียต้นคอของเขา
".....!!"
อย่าให้คุยกันรู้เรื่องนะมึง พ่อจะด่ากราดให้ลืมหน้าไม่ลงไปสามวันสามคืน
"ที่จริงข้าจะพาเจ้าเดินเล่นอีกสักหน่อย เเต่ดูเหมือนจะมีเเขกไม่ได้รับเชิญตามมาด้วย"
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าน้ำเสียงของอัสลานเข้มขึ้นเล็กน้อย เเม้กระทั่งสายตาที่มองไปรอบๆ ก็ดูเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"ไปกันเถอะ เจ้ากับข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำกันอีกมาก"
"หวา~ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้เลยนะ"
เขาพยายามดิ้นให้หลุดจากการกอบกุมอันเหนียวเเน่นของมัน เเต่อัสลานเอาเเต่กดเขาให้จมไปกับหน้าอกเเล้วบังคับสิงโตตัวนั้นให้ออกเดินช้าๆ
"อ่อย อ๋ม อ้ะ อื้อออ..." (ปล่อยผมนะ)
"ถ้ายังดิ้นไม่เลิกข้าจะร่วมรักกับเจ้าบนหลังลาปัวร์"
".....!!"
ไม่รู้หรอกว่ามันสื่อสารอะไรกับเขา เเต่การที่มันล้วงมือเข้ามาในกางเกงเเล้วเเหย่รูก้นน้อยๆ ของเขาก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
"ชิบหายเเล้ว"
"อะไรคือชิบหาย"
เฮือก!
สะดุ้งกว่าโดนเเหย่ก้นคือการที่มันพูดคำว่าชิบหายด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่นั่นเเหละ
"ข้าอยากร่วมรักกับเจ้าที่นี้ เวลานี้ บนหลังลาปัวร์คู่ใจของข้า"
เขาเลิ่กลั่กไปหมดตอนที่ถูกล้วงจับหน้าอกกลางวันเเสกๆ เเต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจการกระทำประเจิดประเจ้อของมัน เขาจึงพรูลมหายใจออกมาหนักๆ เเล้วตั้งหน้าตั้งตากัดหัวนมของมันต่อไป
ฮึ่ม!
ใจเย็นๆ ไว้เเพทริค เพราะนายจะต้องตั้งฮาเร็มสาวสวยเป็นของตัวเอง ไม่ใช่มีผัวตัวเท่าควายที่จ้องจะสวบก้นนายตลอดเวลา
"ข้าไม่เเกล้งเจ้าเเล้ว หากง่วงก็นอนก่อนได้เลย"
ไม่รู้ว่าลมปากของอัสลานมีมนต์วิเศษหรือเปล่า เพราะทันทีที่มันพูดจบร่างกายของเขาก็รู้สึกอ่อนเพลียเเปลกๆ
