บทที่ 40 ลักพาตัว

“อ้วกจะพุ่งเเล้วโว้ยยยยยย! ไอ้กิ้งก่าบินได้! มึงหยุดเเกว่งกูเดี๋ยวนี้!”

​เสียงเเหกปากด่าทอที่ดังกลบเสียงลมพายุเหนือน่านฟ้า นั่นเพราะหลังจากบินโฉบมาหลายนาที ในที่สุด เเพทริคก็มีสภาพไม่ต่างจากเนื้อเเดดเดียวที่ห้อยต่องเเต่งอย่างน่าอนาถ ร่างกายที่เคยเเข็งเเรงบัดนี้สั่นระริก ไม่ใช่เเค่เพราะความหนาวที่ปะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ