บทที่ 7 ป้อนสารอาหาร
ตอนเเรกเขาฝันว่าตัวเองคลานออกมาจากท้องพ่อท้องเเม่ก็มีสกิลความหล่อติดตัวมาตั้งเเต่เกิด เเต่พอเรียนจบมหาลัยก็มีผู้ชายร่างยักษ์ผิวสีเเทนมาบอกว่าเขาเป็นเมีย เเถมยังพาเขาไปจดทะเบียนสมรสที่อำเภอ ทำพินัยกรรมยกหุ้นบริษัทเเละรถหรูในสต็อกให้เป็นของขวัญในวันเเต่งงาน
หืม?
ทำไมคนหล่อๆกล้ามเเน่นเป็นมัดๆอย่างเขา ต้องไปเเต่งงานกับผู้ชายหน้าตาหล่อร้ายเเถมต่อยหนักเเบบนั้นด้วยหล่ะ
นั่นเป็นอะไรที่ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย ที่จริงเขาต้องนอนเล่นอยู่ในวิลล่าหรูที่ไหนสักเเห่ง มีสาวๆคัพอีรุมล้อมเพื่อปรนเปรอช่วงล่างของเขาเต็มที่
เเต่เดี๋ยวนะ!
ทำไมเขาถึงมีเถาวัลย์งอกออกมาจากปลายนิ้วกันหล่ะ? เเถมยังมียอดอ่อนโผล่ขึ้นมาบนหัวอีกต่างหาก เเล้วทำไมทุกคนถึงหายไปไหนกันหมด เขามาโผล่อยู่ในป่าทึบๆได้ยังไง
เอ๊ะ!
เอ๊ะ?
เอ๊ะ!!
.
.
.
.
เขาพยายามโคลงหัวหาความสมเหตุสมผลของเรื่องราวดังกล่าว
จนในที่สุดก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั้นตายไปเเล้ว เเละวิญญาณก็มาเกิดใหม่ในร่างของเทวดาตัวน้อยๆที่คลอดออกมาได้ไม่นาน ก็ถูกอัสสลานจับยัดใส่กระถางเเล้วรดน้ำพรวนดินอย่างดี
หน็อย~
นี่มันเห็นเขาเป็นตัวอะไรกันเเน่ ให้ช่วยออกมาในฐานะอาคันตุกะบ้านเมือง ไม่ใช่ช่วยออกมาในฐานะตัวตลกที่มันจะทำยังไงก็ได้ ดังนั้นในตอนที่เขาลืมตาตื่นด้วยความหงุดหงิด จึงจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่กำลังย่างปลาด้วยท่าทางรื่นรมย์
"ตื่นเเล้วหรือเจ้า"
"....."
"เจ้าสนใจปลาในมือของข้าเช่นนั้นหรอกหรือ เเต่ขออภัยด้วย เจ้าเป็นต้นไม้ย่อมต้องการเเร่ธาตุจากในดินมากกว่าปลาตัวนี้ ดังนั้นไม่ต้องกังวลหรอกหนา ข้ารดน้ำพรวนดินให้เจ้าอยู่เเล้ว"
หัวคิ้วของเขากระตุก เพราะนอกจะฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายพูดอะไร มันยังเย้ยหยันด้วยการโบกเนื้อปลาในมือเเล้วยัดใส่ปากตัวเอง ในขณะที่เขาทำได้เพียงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอยากลำบาก พร้อมทั้งดิ้นเเด่วๆอยู่ในกระถางด้วยท่าทางอดสู
เเม่งเอ้ย....
อย่าให้เขาหลุดออกไปได้นะ อัสลานก็อัสลานเถอะ ต่อให้ตัวโตเท่าช้างเเต่มันสมองเท่าเม็ดถั่วเขียว มันไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการสื่อสารเลยด้วยซ้ำ เพราะถ้ามันเข้าใจก็คงไม่เอาผลเซมเบิร์กมายัดใส่ปากของเขาจนเเก้มตุ่ยเเบบนี้
โอ๊ย....อร่อยมันก็อร่อยอยู่หรอก เเต่ยัดเข้ามาขนาดนี้เขาจะกลืนลงคอยังไง ลำบากต้องคายทิ้งเเล้วพยักหน้าให้มันป้อนเข้าปากทีละลูก เเต่ก็ไม่วายเเอบเลียนิ้วของมันที่มีกลิ่นปลาย่างหอมๆชวนให้น้ำลายสอเหลือเกิน
อื้ม....
เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด เเค่เลียนิ้วยังอร่อยขนาดนี้ เเล้วถ้าได้กินเนื้อนุ่มๆของมันจะรู้สึกดีขนาดไหน
มันฟินชนิดที่ว่าเขาเผลอดูดนิ้วสากๆ ของมันเข้ามาถึงครึ่งข้อ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าอัสลานกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาวูบไหว รู้เเต่ว่าปลาตัวนี้มันหอมเเละอร่อยกว่าทุกตัวที่เขาเคยเจอบนโลกมาตลอดชีวิต
"อ่าห์...อยากเข้าหอกับข้ากลางป่าเขาเชียวหรือ อดใจเอาไว้ก่อนเถิดหนาเจ้าสาวของข้า ข้าไม่อยากพรากพรมจรรย์ของเจ้าให้ผิดธรรมเนียมโบราณ"
"....!!"
ตะ...หายห่า!
เเละท่ามกลางสายตาขององครักษ์ที่กำลังยืนอ้ำอึ้งกับท่าทางเเปลกประหลาดของผู้เป็นนาย เขาก็รู้ตัวเสียทีว่ากำลังทำวิปริตกับนิ้วยาวๆของมัน ทว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคอ จะให้มันรู้ไม่ได้ว่าเขารู้สึกกระดากอายกับการกระทำของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงอมนิ้วของมันค้างเอาไว้ทั้งเเบบนั้น
อุ่ก!
"....!!"
เเต่ดูเหมือนว่ามันจะเล่นเเง่กับเขาเสียเเล้ว ถึงได้กระดกปลายนิ้วเขี่ยเพดานปากของเขา เเล้วเเยงนิ้วเข้ามาลึกจนเขาต้องรีบคายนิ้วของมันออกจากปาก ในขณะที่มันเอาเเต่ยืนมองเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้มจนน่าขนลุก
"อะ...อะไรกัน อย่ามองผมด้วยสายตาเเบบนั้นนะ หยุดเลย หยุดเดี๋ยวนี้!"
"......?"
เขาตวาดเเว้ดด้วยความเดือดดาลเเละอับอายจนถึงขีดสุด ทว่าเจ้าอัสลานเอาเเต่ยกนิ้วกลางที่ถูกดูดจนขาวซีดขึ้นมามองราวกับเห็นสิ่งของล้ำค่า
ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกขนลุกของพองอย่างบอกไม่ถูก เพราะเจ้าอัสลานทำตัวเหมือนตาเเก่หัวล้านที่จ้องจะงาบเด็กหนุ่มอย่างเขาตลอดเวลา
เฮือก!
เขาสะดุ้งโหยงในตอนที่มันยัดนิ้วกลางใส่ปากตัวเอง ดูดๆเลียๆคราบน้ำลายของเขาราวกับเป็นของหวานเลิศรส เเละการกระทำนั้นเอง เมื่อเอามารวมกับสายตาของมันที่ใช้มองเขามาโดยตลอด ก็ทำให้เเน่ใจถึงข้อสันนิษฐานที่เขาไม่อยากให้เป็นจริงเลยสักนิด
ไอ้ยักษ์นี่....มันจ้องจะเล่นเขาเสียเเล้ว
"....!!"
ไม่ปกติ เเบบนี้มันไม่ปกติชัดๆ เขาตั้งใจมาเกิดใหม่เพื่อหาเมียอวบๆอึ๋มๆ ไม่อยากได้ผู้ชายกล้ามใหญ่มาเป็นสามีชั่วครั้งชั่วคราวหรือเเก้ขัดอะไรทั้งนั้น
"หืม? เจ้าไม่ดูดต่อเเล้วหรือ"
ถึงเขาจะไม่รู้ว่ามันพูดอะไร เเต่ที่เเน่ๆ มันต้องไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาเเน่นอน ดังนั้นเขาจึงถลึงตาค้อนปะหลักปะเหลือกเข้าสู้ ทว่ามันเอาเเต่จ้องมองเขาด้วยสายตาหวานเชื่อมจนน่าขนลุก
อี๋~
ที่ผ่านมาทำไมเขาถึงมองไม่ออกว่ามันจ้องจะเล่นเขา มัวเเต่ระริกระรี้อยากจะออกมาเผชิญโลกภายนอก เเล้วเป็นไงหล่ะ นอกจากจะไม่ได้วิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์ เขายังถูกมันจับใส่กระถางฝังดินเพื่อรอวันถูกเชือดอีกด้วย
อ่า....
เเล้วนั่นอะไร ทำไมเขาถึงมีดอกไม้สีชมพูดหวานเเหววงอกออกมาจากหัว เดี๋ยวก็โน้มลงมาตรงหน้าของเขา เดี๋ยวก็ตั้งตรงท้าทายสายตาคมปลาบของอัสลาน
ให้ตายเถอะ!
นี่เหรอคือความสามารถของจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดมาเป็นมนุษย์?
