บทที่ 13 บทที่ 13

หลินเวยยอบกาย

"หม่อมฉันไม่เคยดีใจเพคะ เพราะคนร้ายยังลอยนวลอยู่ หม่อมฉันเพียงโล่งใจที่ยังไม่ถูกตัดสินจากคำพูดของผู้ใดโดยไร้หลักฐาน"

ไทเฮามองนางนาน ก่อนสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป สนมทั้งหลายรีบตามเสด็จ แต่ก่อนออกจากตำหนัก เจาอี๋หันกลับมามองหลินเวยแวบหนึ่ง แววตานั้นไม่ใช่ความเกลียดชังอย่างเปิดเผย หากแต่เ...