บทที่ 107 ศรัณย์หึง

"ขอตัวรับโทรศัพท์สักครู่นะคะ" พิมพ์ลดาเหลือบมองศรัณย์เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากบอกกล่าวตามมารยาท

ศรัณย์เม้มริมฝีปากบางเบา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูขี้เล่นเมื่อครู่กลับเรียบเฉยไร้อารมณ์ขึ้นมาทันตา เขาเพียงแค่พยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นการอนุญาต

เมื่อได้รับสัญญาณตอบรับจากศรัณย์ พิมพ์ลดาก็รีบลุกขึ้นเดินเลี่ยงไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ