บทที่ 2 งานประมูลไวน์
ธนภัทรขมวดคิ้ว หรี่ตามองไปยังทิศทางของแสงสีทอง
ผู้หญิงคนนั้นหันหลังให้พวกเขา ผิวพรรณใต้แสงไฟขาวนวลราวกับไข่มุก ตัดกับชุดราตรีสีทองระยิบระยับดุจแสงดาวและเงาจันทร์ที่ถักทอเข้าด้วยกัน เปล่งประกายงดงามจนยากจะหาที่เปรียบ
ผู้หญิงที่โดดเด่นขนาดนี้ ทำไมเขาถึงจำเธอไม่ได้เลย?
ธนภัทรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ แผ่นหลังและรูปร่างนี้ ทำไมถึงได้ดูคล้ายพิมพ์ลดาขนาดนี้?
ราวกับตอบคำถามในใจของเขา พิมพ์ลดาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วก้าวเดินตรงมาทางพวกเขาอย่างสง่างาม
ใบหน้านั้นงดงามจนสามารถดึงดูดสายตาของทุกคนในงานได้
ธนภัทรและอัญชิสาต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ
“นั่นใช่พี่พิมพ์หรือเปล่าคะ? สวยมากเลย...”
สายตาของอัญชิสาจับจ้องไปที่พิมพ์ลดาไม่วางตา ภายใต้คำชมที่ดูเหมือนจะจริงใจนั้น กลับแฝงไว้ด้วยความอิจฉาริษยาที่ปิดไม่มิด
หากเปรียบพิมพ์ลดาเป็นดอกไม้ที่เบ่งบานอย่างโดดเด่น อัญชิสาก็คงเป็นเพียงใบไม้สีเขียวที่ดูจืดชืดและไม่น่าสนใจเลยสักนิด
“อืม” ธนภัทรตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ปกติแล้วพิมพ์ลดาไม่ค่อยใส่เสื้อผ้าที่มีสีสันฉูดฉาดแบบนี้ ธนภัทรเลยคิดว่าเธอคงแต่งตัวเรียบ ๆ เหมือนเคย เพื่อไม่ให้โดดเด่นเกินไปในงาน
แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ครั้งนี้เธอจะเล่นใหญ่จัดเต็มขนาดนี้
ด้านล่างเริ่มมีเสียงซุบซิบนินทากันแล้ว
“คนนั้นคือนายหญิงใช่ไหม? บุคลิกดีจังเลยนะ ทำไมคุณธนภัทรไม่เดินมาพร้อมกับเธอล่ะ?”
“ชู่ว์ เรื่องในครอบครัวคนอื่น อย่าไปพูดมากเลยน่า”
พิมพ์ลดาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินมายืนอยู่ตรงหน้าธนภัทรและอัญชิสา ออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้อัญชิสาสะท้านไปทั้งตัว
เธอเหลือบมองข้อมือของอัญชิสาด้วยสายตาเย็นเยียบ อัญชิสาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ และรีบปล่อยมือที่ควงแขนธนภัทรอยู่โดยไม่รู้ตัว
“ฉันชื่อพิมพ์ลดา เธอจะเรียกฉันว่านายหญิงก็ได้” พิมพ์ลดาพูดพร้อมยื่นมือไปหาอัญชิสาอย่างสุภาพ “ฉันได้ยินธนภัทรพูดถึงเธออยู่บ่อย ๆ ถึงแม้เธอจะมาจากครอบครัวธรรมดา แต่รสนิยมเรื่องไวน์และความสามารถในการดื่มของเธอถือว่าใช้ได้เลยนะ”
“ขะ...ขอบคุณนายหญิงที่ชมค่ะ” อัญชิสาตอบอย่างอิดออด เธอจับมือตอบพิมพ์ลดา “อัญก็แค่พอรู้เรื่องไวน์อยู่บ้างนิดหน่อยค่ะ”
พิมพ์ลดาพยักหน้า แล้วหันไปมองธนภัทรที่ยืนเงียบมาตลอด “ดูท่าทางธนภัทรจะให้ความสำคัญกับเธอมากนะ สู้ ๆ ล่ะ”
ธนภัทรจ้องมองพิมพ์ลดาอยู่นาน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพิมพ์ลดาที่ดูเฉียบแหลมแบบนี้ เขาก็รู้สึกไม่ชินอยู่เหมือนกัน “อัญชิสายังประสบการณ์น้อย ผมเลยพาเธอมาเปิดหูเปิดตา เผื่อว่าตอนไปต่างประเทศจะได้มีประสบการณ์รับมือกับสถานการณ์แบบนี้บ้าง”
หึ...ช่างคิดได้รอบคอบเสียจริง
ธนภัทร... เขาเคยใส่ใจเธอแบบนี้บ้างไหม? พิมพ์ลดายิ้มเยาะอยู่ในใจ แม้ว่าตอนนี้ธนภัทรจะแค่รู้สึกดีกับอัญชิสา แต่สิ่งที่เขาทุ่มเทให้อัญชิสาก็มากกว่าที่เคยให้เธอเสียอีก
คนทั้งเมืองเอต่างก็รู้ดีว่า พิมพ์ลดาเป็นแค่นายหญิงในนาม ส่วนคนที่ธนภัทรโปรดปรานจริง ๆ คือนักศึกษาสาวที่คอยทำตัวติดกับเขาไม่ห่าง
ช่างเป็นเรื่องที่น่าขำและน่าสมเพชสิ้นดี
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอในตอนนี้ล่ะ?
การที่เธอมางานเลี้ยงในครั้งนี้ นอกจากจะเป็นการฉีกหน้าเขาทั้งสองแล้ว เธอยังมีเป้าหมายหลักอีกอย่างหนึ่ง
ในช่วงไฮไลท์ของงานเลี้ยง จะมีการประมูลไวน์ชื่อดัง ซึ่งเป็นโอกาสดีที่เธอจะทำเงินก้อนโต
“ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนพวกเธอแล้วนะ แล้วเจอกัน”
พิมพ์ลดาเดินจากไปอย่างสง่างาม
ธนภัทรเม้มปากแน่น
พิมพ์ลดาในคืนนี้ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือพิมพ์ลดาคนที่ปกติชอบเอาแต่ใจและก้าวร้าวคนนั้น
เขากำลังคิดหาวิธีไล่เธอไปอยู่พอดี แต่ไม่คิดว่าเธอจะเดินจากไปเองเสียก่อน
พิมพ์ลดาค่อย ๆ ผลักประตูระเบียงของห้องจัดเลี้ยงออก สายลมที่พัดมาปะทะใบหน้าได้พัดพาความอึกทึกและความอึดอัดภายในห้องออกไป
เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด จนอารมณ์สดใสขึ้นมาทันที
“มาดูดาวเหรอครับ?” เสียงทุ้มเซ็กซี่ของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
พิมพ์ลดาเพิ่งสังเกตเห็นว่า ที่ราวระเบียงมีคนยืนอยู่ มือขวาของเขากำลังคีบบุหรี่ที่จุดทิ้งไว้ พลางจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้ม
ถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายคนนี้ชื่อศรัณย์ นักธุรกิจสีเทาผู้ทรงอิทธิพลที่สร้างตัวจนรุ่งเรืองในต่างประเทศ
พิมพ์ลดายิ้มแล้วพูดว่า “ออกมาสูดอากาศค่ะ”
ศรัณย์พยักหน้า ริมฝีปากของเขาเพิ่งจะสัมผัสกับก้นกรองบุหรี่ก็หยุดชะงัก
เขาถาม “รังเกียจไหม?”
แพขนตาหนาของพิมพ์ลดาสั่นไหวเล็กน้อย เธอส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร
แสงจันทร์สาดลงบนตัวเขา ควันบุหรี่ที่ลอยอยู่รอบตัวเขาดูคล้ายหมอกบาง กลิ่นยาสูบจาง ๆ ในอากาศสร้างบรรยากาศชวนฝัน
ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ท่ามกลางความเงียบสงบที่ไม่มีใครอยากทำลาย
ผ่านไปครู่หนึ่ง ศรัณย์ก็พูดขึ้นมาว่า “คุณมีเสน่ห์มาก”
“ขอบคุณค่ะ คุณก็ดูดีเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ลดาหันไปสบตากับเขา ดวงตาของทั้งคู่เป็นประกายวิบวับภายใต้แสงดาว “ฉันคงต้องเข้าไปข้างในแล้วล่ะค่ะ”
“บุหรี่หมดพอดี ผมเข้าไปพร้อมคุณแล้วกัน” ศรัณย์ทิ้งบุหรี่ลงในถังขยะ แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
ทั้งสองคนเดินออกมาจากระเบียงพร้อมกัน และบังเอิญสบตากับธนภัทรที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ศรัณย์เลิกคิ้วใส่เขาอย่างท้าทาย ทำให้สีหน้าของธนภัทรยิ่งแย่ลงไปอีก
พิมพ์ลดาไม่มีอารมณ์จะไปสนใจเขา ตอนนี้เขากับอัญชิสากำลังชิมไวน์กันอยู่
ต้องยอมรับเลยว่าอัญชิสามีความเชี่ยวชาญในเรื่องไวน์ไม่น้อยเลย เธอคุ้นเคยกับไวน์หลากหลายชนิด และยังสามารถระบุกลิ่นและรสชาติของไวน์ได้อย่างแม่นยำ แถมยังมีชั้นเชิงในการนำเสนออีกด้วย
ในชาติที่แล้วที่ธนภัทรหลงรักอัญชิสาอย่างจริงจัง ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาประทับใจความสามารถด้านนี้ของเธอ
ในการประมูลไวน์ครั้งนี้ อัญชิสายังช่วยให้ธนภัทรได้ไวน์ดี ๆ ที่มีโอกาสราคาขึ้นมาเพิ่มอีกหลายขวด
พิมพ์ลดาเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วหาที่นั่งริมๆ เพื่อนั่งลง
การประมูลไวน์ชื่อดังเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในรายการที่ตัวเองคุ้นเคย อัญชิสาก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เธอประมูลไวน์ชั้นดีได้ติดต่อกันถึงห้าขวด
โดยมีธนภัทรนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยนวดมือขวาของเธอที่ใช้ยกป้ายประมูลอย่างเอาอกเอาใจ ทำเอาเธออายจนแก้มแดงระเรื่อ
“แมคคัลแลน ปี 1926 ราคาเริ่มต้นหนึ่งล้านบาท!”
“ห้าล้าน”
พิมพ์ลดาเพิ่มราคาอย่างใจเย็น การขยับตัวของเธอดึงดูดความสนใจของคนทั้งงานทันที บรรยากาศรอบข้างพลันตึงเครียดและน่าตื่นเต้นขึ้นมาในพริบตา
ธนภัทรขมวดคิ้ว พิมพ์ลดาไม่ได้รู้เรื่องไวน์ดีขนาดนั้น นี่เส้นประสาทส่วนไหนของเธอมีปัญหาอีกแล้ว??
ทันใดนั้น ศรัณย์ก็ยกป้ายขึ้นมา “สิบล้าน”
ชาติชายที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตาโตเป็นไข่ห่าน
พิมพ์ลดาเหลือบมองศรัณย์ด้วยสายตาเย็นชา “ห้าสิบล้าน”
คราวนี้ลูกตาของชาติชายแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า
“พวกแกบ้าไปแล้วเหรอ? แมคคัลแลนจะหายากแค่ไหน แต่มันก็ไม่ควรแพงถึงขนาดนี้หรอกนะ!”
ความวุ่นวายในงานยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ผู้คนเริ่มซุบซิบกันหนาหู
ในที่สุดธนภัทรก็ทนนั่งเฉยไม่ไหว เขาเลื่อนหารายชื่อของพิมพ์ลดาในโทรศัพท์ แล้วรีบส่งข้อความไปว่า: พิมพ์ลดา เธอทำบ้าอะไรของเธอ?
“หนึ่งร้อยล้าน” ศรัณย์ตอบกลับพิมพ์ลดาด้วยรอยยิ้มกวนๆ
ไอ้หมอนี่จงใจหาเรื่องใช่ไหม?
พิมพ์ลดาโกรธจนเผลอกัดริมฝีปากล่างแน่น เธอจ้องเขม็งไปที่ศรัณย์ ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขุ่นเคือง “สองร้อยล้าน!”
ธนภัทรก็ถูกเธอทำให้โมโหจนนั่งไม่ติด นิ้วรัวพิมพ์ข้อความลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว: ยัยบ้า!
ศรัณย์ยักไหล่ แล้วทำท่าทางผายมือให้พิมพ์ลดาอย่างสุภาพ
“สองร้อยล้านครั้งที่หนึ่ง...”
“สองร้อยล้านครั้งที่สอง...”
“สองร้อยล้านครั้งที่สาม!”
“ขาย!”
เสียงค้อนทุบดังขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องไปทั่วงาน
พิมพ์ลดาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไวน์น่ะได้มาแล้วก็จริง แต่ราคามันพุ่งสูงขึ้นไปถึงสี่สิบเท่าโดยใช่เหตุ!
พอนึกถึงหน้าของศรัณย์ เธอก็รู้สึกโกรธจนต้องกัดฟัน
“โห! พิมพ์ลดานี่ดุใช้ได้เลยนะ” ชาติชายกระทุ้งศอกใส่ศรัณย์ที่อยู่ข้าง ๆ “สายตาที่เธอมองมาเมื่อกี้น่ากลัวชะมัด ถ้าแกโดนเธอแทงขึ้นมา ฉันไม่เก็บศพให้แกนะเว้ย”
“เธอไม่ทำหรอก” ศรัณย์ยิ้มอย่างสบาย ๆ
อัญชิสาที่นั่งตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า รีบดึงแขนเสื้อของธนภัทร “คุณธนภัทรคะ ครั้งนี้พี่พิมพ์ดูจะใจร้อนไปหน่อยนะคะ...”
“อืม”
ธนภัทรนึกขึ้นได้ว่าพิมพ์ลดาไม่ได้อ่านข้อความที่เขาส่งไปเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขาก็พลันมืดลง “รอให้เธอได้เจอดีก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นผมจะไม่ช่วยเธอแน่”
