บทที่ 49 ฉันพาผู้หญิงของฉันไป มันเป็นเรื่องธรรมดา

“คุณจิรายุส ขอโทษจริงๆ ค่ะ” พิมพ์ลดาก้มศีรษะลงเล็กน้อย เสียงของเธอจริงใจ “ฉันแค่มาสูดอากาศ ไม่ได้เห็นอะไรเลยค่ะ”

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนั้น จิรายุสก็หัวเราะเบาๆ แต่เสียงหัวเราะของเขากลับทำให้พิมพ์ลดาขนหัวลุก

ทันใดนั้นเขาก็หันกลับมา ดวงตาเรียวยาวลุ่มลึกจ้องมองมาที่เธอ

ภายใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน พิมพ์ลดา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ