บทที่ 67 จับฉันไว้ อย่ากลัว

สิ้นเสียงของพิมลดาดนตรีอันเร่าร้อนก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ผู้คนต่างกลับเข้าสู่ความคลั่งไคล้อีกครา

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ไม่คุ้นเคยและเร่งรีบก็ดังมาจากทางเดิน พิมลดาคว้ามือศรัณย์อย่างรวดเร็วแล้ววิ่งไปยังอีกฝั่งของระเบียง เธอกำลังจะย่อตัวลงไปหยิบเชือกเส้นใหญ่ แต่กลับถูกศรัณย์คว้าข้อมือไว้เบาๆ

“ไ...