บทที่ 71 อย่าให้มันหนีรอดไปได้!

"ซี๊ด…" ศรัณย์ขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ แต่ก็ไม่ได้ผลักพิมพ์ลดาออก เขากลับลูบหลังเธอเบา ๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำ "เด็กดี…เชื่อฟังหน่อยนะ"

ตอนนี้ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง ศรัณย์ได้กลิ่นส้มหอมหวานจาง ๆ จากตัวเธอ เขาหรี่ตาลง แล้วแกล้งกัดไปที่ใบหูแดงก่ำของเธอคืนเบา ๆ

"ที่คุณกัดผมเมื่อกี้ ผม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ