บทที่ 17 พื้นที่ของอัครา และสายตาที่จ้องมอง 1

ช่วงเวลาพักกลางวันผ่านไปอย่างยากลำบากสำหรับพิชญาดา อาหารในจานแทบไม่พร่องลงไปเลยสักนิด

หญิงสาวเอาแต่เขี่ยข้าวสลับกับยกแก้วน้ำขึ้นดื่มจนหมดไปหลายรอบ แววตาขุ่นมัวเหม่อมองออกไปนอกโรงอาหารอย่างคนที่มีเรื่องกวนใจอยู่ตลอดเวลา

“ถ้าพีชจะเขี่ยข้าวแรงขนาดนั้น จานโรงอาหารมอเราคงทะลุแล้วล่ะครับ”

นทีที่นั่งอยู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ