บทที่ 2 จูบที่เขาใช้ทำร้ายเธอ 1
เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงบลูทูธตัวใหญ่สั่นสะเทือนไปถึงผิวกระจกบานสูงของคลับเฮาส์คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัคราวิศว์
แสงไฟสีส้มทองกวาดผ่านกลุ่มนักศึกษาชายหญิงในชุดนักศึกษาและเสื้อช็อปที่ยืนหัวเราะร่วน กอดคอกัน กระดกแก้วเครื่องดื่มเพื่อฉลองชัยชนะ
หลังจากที่ทีม 'อัครา มอเตอร์แล็บ' เพิ่งเอาชนะคู่แข่งตลอดกาลอย่าง 'VSR Racing Lab' ในรอบคัดเลือก Formula Student ได้สำเร็จอย่างงดงาม
กลิ่นเหล้าจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ฝังอยู่ในเนื้อผ้าของเสื้อช็อปสีดำแดง
ธงทีมอัคราถูกนำมาพาดไว้กลางห้องราวกับเป็นการประกาศอาณาเขตของผู้ชนะ
ทุกพื้นที่ในคลับเฮาส์คืนนี้เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ความสะใจ และความเย่อหยิ่ง
ทุกคนกำลังฉลองอย่างสุดเหวี่ยง...
ยกเว้นเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ยืนหลบอยู่ตรงมุมเสาที่มืดที่สุดของห้อง
พิชญาดา เวสารัช หรือ 'พีช' ในวัยสิบเจ็ดปี
เธอกำลังยืนกอดกระเป๋านักเรียนของตัวเองเอาไว้แน่น เสื้อเชิ้ตสีขาวและกระโปรงนักเรียนสีกรมท่าที่เธอสวมใส่ ทำให้เธอจมกลืนและแปลกแยกจากสถานที่แห่งนี้อย่างสิ้นเชิง
เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรอยู่ที่นี่
ไม่ควรเอาตัวเองมาเสี่ยงในดงของผู้ชายคณะวิศวะปีสูง ๆ ที่กำลังเมามาย
และที่สำคัญที่สุด เธอไม่ควรเหยียบย่างเข้ามาในถิ่นของทีมศัตรูที่ 'พี่คราม' พี่ชายสายเลือดเดียวกันของเธอเกลียดเข้าไส้
แต่เธอก็ยังมา
เหตุผลเดียวที่ดึงดูดเด็กสาว ม.ปลาย ให้ใจกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดแอบลักลอบเข้ามาในปาร์ตี้นี้ คือผู้ชายเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่กลางห้อง
คิรินทร์ อัครเดชาวัฒน์
รุ่นพี่ปีสอง หัวหน้าทีมอัครา มอเตอร์แล็บ ผู้ชายที่เปรียบเสมือนศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงของห้องนี้
เขายืนอยู่ตรงนั้น โดดเด่นท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนฝูง เสื้อช็อปสีดำแดงของทีมถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แขนเสื้อถูกพับลวก ๆ ขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่ยังมีคราบจาระบีจาง ๆ ติดอยู่ เส้นผมสีดำสนิทของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการถอดหมวกเซฟตี้
ดวงตาคมกริบของเขานิ่งสนิท ดิบเถื่อนของผู้ชายที่คุ้นชินกับการเป็นผู้ชนะมากกว่าการก้มหัวขอโทษใคร
พีชมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แค่ได้เห็นเขายืนหัวเราะเบา ๆ กับเพื่อนในทีม
ความรู้สึกบางอย่างก็ตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ มันคือความหลงใหลที่บริสุทธิ์และโง่งมของผู้หญิงคนหนึ่งที่ตกหลุมรักผู้ชายอันตรายตั้งแต่แรกเห็น ในวันแข่งรถจำลองของมหาวิทยาลัยเมื่อหลายเดือนก่อน
ฝ่ามือเล็กที่ชื้นไปด้วยเหงื่อกำถุงกระดาษใบเล็กที่ซ่อนไว้ด้านหลังแน่นขึ้น ขอบโลหะของสิ่งที่อยู่ด้านในกดทับฝ่ามือจนเจ็บ แต่มันก็เทียบไม่ได้กับความตื่นเต้นที่กำลังปะทุอยู่ในอก
ข้างในถุงนั้นคือพวงกุญแจรูปเกียร์ที่เธอตั้งใจไปเดินหาซื้อมาหลายวัน เพียงเพื่อจะนำมามอบให้เขาเป็นของขวัญแสดงความยินดี
เธอแค่กลั้นใจเดินเอาไปให้ ยิ้มให้เขาหนึ่งครั้ง แล้วก็จะรีบกลับ
พีชสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เตรียมจะก้าวเท้าออกจากมุมมืด
ทว่า ยังไม่ทันที่รองเท้านักเรียนสีดำจะได้ขยับ เสียงแหลมปรี๊ดคุ้นหูก็ดังแทรกเสียงเพลงขึ้นมาเสียก่อน
“น้องพีช ?”
เด็กสาวสะดุ้งสุดตัว แผ่นหลังบางเหยียดเกร็งทันที
'ลิตา' รุ่นพี่สาวสวยดาวคณะบริหารที่มักจะคลุกคลีอยู่กับกลุ่มวิศวะ เดินนวดกรายเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังเอ็นดูหรือกำลังสมเพช
ชุดเดรสสีดำเข้ารูปอวดสัดส่วนโค้งเว้าและริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด ทำให้ลิตาดูเป็นผู้หญิงที่เติบโตและรู้จริตในการดึงดูดสายตาผู้ชายอย่างสมบูรณ์แบบ
ช่างแตกต่างกับเด็ก ม.5 ที่ผูกโบว์สีขาวตรงหน้าลิบลับ
“มาทำอะไรที่นี่จ๊ะ”
ลิตาไล่สายตามองชุดนักเรียนของพีชตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะชะโงกหน้ามองสิ่งที่เด็กสาวพยายามซ่อนไว้ด้านหลัง
“มาหาใครเหรอ”
“เอ่อ...” พีชเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไป
“พีชแค่จะมาแสดงความยินดีค่ะ”
“แสดงความยินดี ?” ลิตาเลิกคิ้วเรียวสวย “กับใครล่ะ ทีมพี่ชายเราเพิ่งแพ้ทีมอัคราไปไม่ใช่เหรอ”
พีชก้มหน้า หลบสายตาจับผิดของหญิงรุ่นพี่
“พีช...”
คำแก้ตัวของเธอยังไม่ทันหลุดออกจากปาก เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของลิตา
“มาทำอะไรที่นี่”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ดังแข่งกับเสียงดนตรี แต่มันกลับมีอำนาจทะลุทะลวงจนทำให้ลมหายใจของเด็กสาวสะดุดกึก ความเย็นเยียบแล่นปราดตั้งแต่สันหลังลงไปถึงปลายเท้า
พีชค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองข้ามไหล่ของลิตาไป
คิรินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น ใกล้กว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก
เขาไม่ได้หัวเราะอีกต่อไปแล้ว ดวงตาคมดุกวาดมองร่างเล็กในชุดนักเรียน ไล่ตั้งแต่ริบบิ้นสีขาวบนเรือนผม กระเป๋านักเรียน ไปจนถึงถุงกระดาษยับยู่ยี่ในมือที่เธอซ่อนเอาไว้ไม่มิด
แววตาของคินเข้มขึ้น มันกดทับและคุกคามจนพีชรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกบีบให้เล็กลงเรื่อย ๆ ในอาณาเขตของเขา
