บทที่ 24 ติดฝนในพิทแล็บ 2

“พีชไม่จำเป็นต้องกลัว...”

พิชญาดาเค้นเสียงสวนกลับไปทันควัน แม้ก้อนเนื้อในอกซ้ายจะเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครงก็ตาม

หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาในความมืด พยายามดันแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อออกสุดแรง

“ถอยออกไปนะคะ พี่คิน ! พีชบอกแล้วไงว่าจะกลับหอ !”

“คิดว่าฉันจะปล่อยให้กลับง่าย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ