บทที่ 25 เกือบพังทุกขอบเขต 1

ระยะห่างเพียงหนึ่งมิลลิเมตรที่หลงเหลืออยู่ เปรียบเสมือนเส้นด้ายบาง ๆ ที่กำลังถูกไฟลนจนใกล้จะขาดสะบั้น

เสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอกพิทแล็บดังกึกก้อง แข่งกับจังหวะการเต้นของก้อนเนื้อในอกซ้ายของคนทั้งคู่

ลมหายใจร้อนระอุของคิรินทร์เป่ารดผิวแก้มเปียกชื้นของพิชญาดา กลิ่นไอความอันตรายผสมผสานกับกลิ่...