บทที่ 3 จูบที่เขาใช้ทำร้ายเธอ 2
“พี่คิน...”
ชื่อของเขาหลุดจากปากเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงดนตรี มันเบาหวิวราวกับเสียงลมหายใจ
คินมองร่างเล็กในชุดนักเรียนด้วยแววตาที่นิ่งสนิทและเย็นเยียบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่มีความประหลาดใจ
ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงแรงกดดันที่แผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างเริ่มถอยห่าง
“ใครให้เข้ามา”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาบาดลึกถึงขั้วหัวใจ
พีชรู้สึกเหมือนถูกสาดด้วยน้ำแข็ง เธอพยายามเค้นน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ฝืนยื่นถุงของขวัญยับยู่ยี่ออกไปด้านหน้าด้วยสองมือที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
“พีชแค่อยากมาแสดงความยินดีค่ะ พี่คินชนะ พีชก็เลย อันนี้ให้ค่ะ”
คินไม่ปรายตามองถุงใบนั้นด้วยซ้ำ เขาไม่ขยับมือรับ ความเงียบที่หนักอึ้งโรยตัวลงมาระหว่างทั้งคู่
ลิตาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สัมผัสได้ถึงรังสีความตึงเครียด จึงพยายามพูดแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
“น้องเขาอุตส่าห์มาให้ของขวัญ รับไว้หน่อยสิคิน”
แต่ร่างสูงยังคงยืนนิ่งราวกับรูปสลักหิน พีชรู้สึกเหมือนถุงกระดาษในมือมันหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ หนักจนท่อนแขนของเธอแทบจะหมดแรงตกลงมา
“กลับบ้านไป” คินเอ่ยขึ้นมาเรียบ ๆ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเด็ก ม.ปลาย”
คำว่า 'เด็ก' พุ่งตรงเข้าแทงทะลุกลางอกของคนฟัง
พีชกัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามฝืนยิ้มออกมาทั้งที่กระบอกตาร้อนผ่าวจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว
“พีชไม่ได้มารบกวนนานค่ะ แค่เอาของมาให้ แล้วก็จะกลับ”
“ฉันไม่ได้อยากได้”
ถุงของขวัญในมือเด็กสาวสั่นระริก เสียงดนตรียังคงกระหึ่มลั่นคลับเฮาส์ แต่พีชกลับได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังร้าวราน
“พี่คิน...”
“เธอฟังไม่รู้เรื่องเหรอ”
น้ำเสียงของคินกดต่ำลงกว่าเดิม สายตาหลายสิบคู่รอบตัวเริ่มจับจ้องมาที่พวกเขา
พีชรู้สึกว่าตัวเองกำลังเล็กลงเรื่อย ๆ เล็กจนแทบอยากจะมลายหายไปจากห้องนี้
แต่ความดื้อรั้นในใจก็ยังสั่งให้เธอหยัดยืนอยู่ตรงหน้าเขา อย่างน้อยเธอก็อยากให้เขารู้ถึงความตั้งใจ
“พีชแค่... ชอบทีมอัครา”
คินแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่น่าฟัง แต่มันเป็นเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ทำให้พวงแก้มของเด็กสาวชาดิก
“ชอบทีม หรือชอบฉัน”
คำถามที่แทงทะลุความในใจทำให้พีชนิ่งค้าง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมากระจุกอยู่ที่ใบหน้าอย่างรวดเร็ว
ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาที่เริ่มดังเซ็งแซ่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับสายตาไปมองว่าใครกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่บ้าง
คินก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทาบทับลงบนร่างเล็ก ดวงตาคมดุกดจ้องลงมาบนใบหน้าหวาน
“กลับไปอ่านหนังสือเถอะ พิชญาดา”
การที่เขาเรียกชื่อเต็มของเธอเป็นครั้งแรก แทนที่จะทำให้ดีใจ มันกลับสร้างบาดแผลที่ลึกยิ่งกว่าการถูกลืม
“เด็กแบบเธอไม่ควรเข้ามาในสนามของฉัน”
ประโยคนั้นเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ผลักไสเธอให้กระเด็นออกไปไกลแสนไกล ทั้งที่เขายังไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยสักนิด
พีชอยากจะตะโกนเถียง อยากจะบอกว่าเธอไม่ได้เป็นแค่เด็ก เธอหลงใหลในความเร็ว รักเครื่องยนต์ และ... รักเขา
รักมากจนยอมลดทิฐิตัวเองมายืนโง่ ๆ อยู่ตรงนี้
แต่เสียงของเธอกลับเหือดหายไปในลำคอ
คินมองหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่สวย สันกรามของเขาขบเข้าหากันแน่น เสี้ยววินาทีหนึ่ง พีชสัมผัสได้ถึงความวูบไหวในแววตาของเขา... มันไม่ใช่ความรังเกียจ หรือความเฉยชา
เพราะในความเป็นจริง ภายในใจของคินกำลังสู้รบกับตัวเองอย่างหนัก
เขารู้ดีว่าเด็กสาวตรงหน้าชอบเขา และวินาทีที่เธอยื่นของขวัญมาให้ เขาแทบจะเผลอใจยื่นมือออกไปรับ
เขาเกือบจะทำสิ่งที่ผิดพลาดด้วยการดึงตัวเธอเข้ามาเช็ดน้ำตา
แต่เขาทำไม่ได้ เธอเป็นแค่นักเรียน ม.ปลาย และที่สำคัญ เธอคือน้องสาวของคราม เวสารัช หัวหน้าทีม VSR ศัตรูคู่อาฆาตของเขา
เขาจึงต้องเลือกวิธีตัดจบที่เลวทรามที่สุด เพื่อทำให้เธอเกลียดเขา ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองเผลอใจไปล้ำเส้นในสิ่งที่ยังไม่มีสิทธิ์
“ลิตา”
คินหันไปเรียกชื่อหญิงสาวข้างกาย ลิตาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ
“ว่า ?”
เขาไม่ตอบคำถามนั้นด้วยคำพูด แต่ฝ่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของลิตา ดึงกระชากร่างอรชรเข้ามาปะทะอกแกร่ง แล้วก้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่มและเร่าร้อนต่อหน้าทุกคนในงานปาร์ตี้
เสียงฮือฮา เสียงผิวปาก และเสียงโห่แซวจากบรรดาเพื่อนฝูงดังระงมไปทั่วคลับเฮาส์ แต่สำหรับพีชโลกทั้งใบเหมือนถูกปิดสวิตช์ดับลง
เธอยืนตัวแข็งทื่อ เบิกตากว้างมองภาพผู้ชายที่ตัวเองแอบรัก กำลังจูบผู้หญิงคนอื่น และสิ่งที่กรีดแทงก้อนเนื้อในอกของเธอจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี คือการที่คินไม่ได้หลับตาขณะจูบลิตา
ดวงตาคมดุของเขาตวัดมองข้ามไหล่ของลิตามาจ้องมองที่พีชตลอดเวลา !
สายตาที่จ้องมองมานั้นดุดันและเย้ยหยัน ราวกับกำลังใช้สัมผัสร้อนแรงที่มอบให้ผู้หญิงคนอื่น เป็นมีดกรีดลงบนหน้าของเธอ เพื่อประกาศให้เด็กโง่ ๆ อย่างเธอรู้ว่า
โลกของผู้ใหญ่ โลกของความปรารถนา และ 'สนาม' ของเขา ไม่มีวันมีที่ยืนให้กับเธอ
ถุงของขวัญในมือไร้เรี่ยวแรงร่วงหล่นลงสู่พื้น
พวงกุญแจรูปเกียร์กระเด็นหลุดออกมา กลิ้งหลุน ๆ ไปหยุดนิ่งอยู่ตรงปลายรองเท้าผ้าใบของคิน
คินผละริมฝีปากออกจากลิตาอย่างอ้อยอิ่ง แล้วก้มหน้าลงมองเศษซากความรู้สึกของเด็กสาวที่กองอยู่แทบเท้า
พีชเม้มริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำแต่เธอฝืนกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดความสามารถ
เธอไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็น ไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชนะ ร่างเล็กรีบก้มลงไปตะครุบพวงกุญแจเกียร์ชิ้นนั้นขึ้นมา กำมันไว้ในฝ่ามือแน่นจนขอบโลหะแหลมคมบาดเนื้อจนเจ็บร้าว
“ขอโทษค่ะ...”
น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่คินได้ยินมันชัดเจน
“ที่เข้ามาในสนามของพี่”
พีชเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ชายใจร้าย หยาดน้ำตาร้อนผ่าวหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม แต่แววตาของเธอในวินาทีนี้ ไม่ใช่แววตาของเด็กสาวที่มาอ้อนวอนขอความรักอีกต่อไป
มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดซึ่งถูกหลอมรวมให้กลายเป็นความแข็งกร้าว
“ต่อไปพีชจะเข้ามาให้ถูกทาง” เธอเอ่ยคำสาบานออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“แล้ววันนั้น พี่คินจะจำชื่อพีชได้เอง”
พูดจบ เด็กสาวในชุดนักเรียนก็หันหลังขวับ เดินแหวกวงล้อมฝูงชนออกไปจากคลับเฮาส์ โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
ทิ้งให้คินยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ริมฝีปากของเขายังคงมีคราบลิปสติกสีแดงของลิตาเปรอะเปื้อนอยู่ แต่ในหัวของเขากลับมีเพียงภาพดวงตาคู่สวยที่แตกร้าวของพีชฉายซ้ำไปมา
“นายทำเกินไปหรือเปล่า” ลิตาขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยถามเสียงเบา “เด็กคนนั้นชอบนายจริง ๆ นะ”
คินหลับตาลงชั่วครู่ ข่มความรู้สึกหนักอึ้งในอกที่เหมือนเพิ่งสูญเสียของสำคัญไป
“ถ้าเขาเกลียดฉันได้ ก็ถือว่าดีแล้ว”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างแหบพร่า
ปล่อยให้เธอเกลียดเขาแบบนี้แหละ ดีกว่าเหลือความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เอาไว้ให้
ด้านนอกคลับเฮาส์ ลมพัดกระโชกแรงจนริบบิ้นสีขาวที่ผูกผมของพีชปลิวหลุดลอยไปในความมืด
สองขาเล็กก้าวเดินฉับ ๆ อย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหากหยุดเดิน เธอจะทรุดตัวลงขาดใจตายอยู่ตรงนั้น
ทันทีที่พ้นจากระยะเสียงเพลง น้ำตาที่สะกดกลั้นเอาไว้ก็ทะลักทลายลงมาอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป
พีชหยุดยืนหอบหายใจอยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ริมทาง ฝ่ามือเล็กยังคงกำพวงกุญแจเกียร์เอาไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ
เจ็บที่มือ... เจ็บที่อก... เจ็บที่เขาเอาความรู้สึกของเธอไปเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานี
เด็กแบบเธอไม่ควรเข้ามาในสนามของฉัน...
ประโยคใจร้ายดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว พีชยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหล
เธอหันกลับไปมองแสงไฟสว่างไสวจากคลับเฮาส์อัคราวิศว์
โลกของเขา สนามของเขา
โลกที่เขาประกาศกร้าวว่าเธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าไป
เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บซี่โครง บีบพวงกุญแจในมือแน่นราวกับจะหลอมละลายมันด้วยความโกรธแค้น
“คอยดูเถอะ พี่คิน”
เสียงหวานสั่นสะท้านแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
“พีชจะสอบเข้าวิศวะ” หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมากระทบหลังมือ
“พีชจะเข้าไปอยู่ในสนามเดียวกับพี่”
ดวงตาที่เคยมองเขาด้วยความหลงใหล บัดนี้ถูกจุดประกายด้วยไฟแห่งการเอาชนะ
“แล้ววันนั้น พี่จะต้องจำชื่อพีชให้ได้ !”
เด็กสาวหมุนตัวเดินจากไปในความมืดมิด หอบเอาบาดแผลและคำสาบานที่สลักลึกฝังใจไปด้วย
โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจในคืนนี้...
จะเปลี่ยนวิถีชีวิตของเธอไปตลอดกาล
