บทที่ 14 บทที่ 13

วันต่อมา...

เลดี้ตื่นนอนแต่เช้าตรู่ เข้าไปอาบน้ำจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยจากนั้นก็เปลี่ยนชุดนักศึกษาให้ดูเรียบร้อย ถือหนังสือ และกระเป๋าเดินลงมาชั้นล่างเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปเรียนในคาบเช้า เมื่อหญิงสาวเดินลงมาในห้องอาหารคุณพ่อกับคุณแม่ก็ดูตกใจเป็นอย่างมาก ที่จู่ๆ ลูกก็โผล่มาทั้งที่เมื่อวานไม่ได้กลับ

"หนูนอนที่บ้านเหรอ กลับมาตอนไหนคะแม่ไม่เห็นรู้เลย"

แม่เอ่ยถามก่อนจะลุกขึ้นแล้วอ้อมไปนั่งลงเคียงข้างลูกสาว เธอเลี้ยงเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็ก คนในบ้านรวมถึงพวกเธอรัก และเอ็นดูเด็กคนนี้มาก แต่ทว่าลูกชายกลับไม่ชอบน้องสาว แถมยังแสดงท่าทีรังเกียจ ตอนแรกเธอก็ไม่รู้หรอกว่าเหตุผลอะไร แต่ช่วงหลังพอมานั่งนึกดูดีๆ ก็พอจะรู้ว่าส่วนหนึ่งเป็นความผิดของเธอ และสามีที่ไม่เอาใจใส่ลูกชาย จนทำให้เขากลายเป็นคนหยาบกระด้าง ไม่แคร์ใครทั้งนั้น แถมยังออกไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกคนเดียว ไม่ใช้เงินของพ่อแม่ตั้งแต่เรียนมัธยม เพราะว่าเขาเข้าไปทำงานในบริษัท แล้วรับเงินเดือนเหมือนพนักงานคนอื่น นี่ก็เพิ่งเลื่อนตำแหน่งในช่วงที่ขึ้นมหาวิทยาลัยปีที่ 1 เพราะว่าลูกชายเป็นคนที่มีความสามารถ คนในบริษัทให้การยอมรับ พ่อกับแม่ก็แค่คิดว่าเขาเข้มแข็ง และสามารถดูแลตัวเองได้ แต่กลับกลายเป็นว่าขาดความอบอุ่นจากครอบครัว ไม่เอาคนที่บ้านเลยแม้แต่คนเดียว

"กลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ ทุกคนอาจจะนอนกันหมดแล้วหนูก็เลยไม่ได้บอก"

"งั้นก็กินข้าวเถอะลูกเดี๋ยวจะไปเรียนสาย ให้ลุงชัยไปส่งเหมือนเดิมนะ ช่วงนี้เราไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยกันเลย แล้วได้เจอพี่บ้างไหมชวนเขากลับมาอยู่ที่บ้านหรือเปล่า"

เลดี้ที่กำลังจะใช้ช้อนตักกับข้าวใส่ปาก ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อคุณแม่เอ่ยถามถึงคุณคชา เธอเองชักชวนให้เขากลับมาอยู่ที่บ้านแทบจะทุกวันด้วยซ้ำ แต่ทว่าคนดื้อด้านแบบนั้นบังคับอะไรไม่ได้หรอก

"เจอค่ะแต่พี่เขาไม่กลับ"

"เฮ้อ! แม่ก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน โทรศัพท์หาก็ไม่ยอมรับสาย รู้ว่ามีชีวิตอยู่ก็เพราะว่าเข้ามาทำงานที่บริษัท คุณช่วยคุยกับลูกหน่อยสิคะ"

"ทุกวันนี้มันแทบไม่มองหน้าผมอยู่แล้ว คุณคิดว่าผมจะเอาอะไรไปต่อรองกับมันล่ะ เงินทองก็ไม่ได้ให้ ทำงานแลกเงินทั้งนั้น"

คุณพ่อถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ เขาพยายามพูดกับลูกให้กลับมาอยู่ที่บ้าน เพราะภรรยาเริ่มมีอาการซึมเศร้าเนื่องจากคิดถึงลูก ทุกอย่างไม่ต้องโทษใคร มันเป็นความผิดของคนเป็นพ่อแม่ตั้งแต่แรก ถ้าตอนนั้นพวกเขาเอาใจใส่ลูกสักนิด ตอนนี้เราก็คงมีชีวิตครอบครัวที่มีความสุข ความผิดพลาดที่พวกเขาอยากจะย้อนกลับไปแก้ไข แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ มันบานปลายจนคชากลายเป็นคนที่เข้มแข็ง ไม่ง้อคนที่บ้านกลายเป็นเขาเองมากกว่าที่ต้องง้อลูกชาย เพราะถ้าไม่มีลูกเข้าไปทำงานที่บริษัท ก็คงไม่เจริญรุ่งเรืองถึงขนาดนี้

"เลดี้ต้องช่วยแม่นะลูก พาพี่กลับมาให้ได้"

"คุณพ่อกับคุณแม่สัญญากับหนูได้ไหมคะ ถ้าเกิดว่าคุณคชากลับมาอยู่ที่บ้าน คุณพ่อกับคุณแม่จะเอาใจพี่เขา จะรัก และก็ให้ความอบอุ่นอย่างถึงที่สุด แล้วหนูขอร้องได้ไหมคะว่าอย่าแสดงความรักกับหนูต่อหน้าพี่เขา หนูขอแค่นี้ล่ะค่ะ แล้วหนูจะทำทุกอย่างเพื่อให้พี่เขากลับมาอยู่ที่นี่"

สองสามีภรรยาหันไปมองหน้ากันด้วยความลังเล เขามีปมในอดีตบางอย่างที่ทำให้พวกเขาต้องรัก และเอาใจใส่ลูกสาวมากกว่าลูกชาย จนทำให้กลายเป็นปมในใจของคชามาจนถึงตอนนี้

"แม่สัญญาถ้าเกิดว่าคชากลับมาอยู่บ้านครั้งนี้ กับแม่จะรัก และก็เอาใจใส่ จะให้ความอบอุ่นกับคชามากที่สุด"

และเมื่อได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็ยิ้มออกมาทันที ในตอนนี้เธอเพียงแค่ต้องการให้คุณคชา และคุณพ่อคุณแม่กลับมารักกันเหมือนเดิม ส่วนเธอเป็นคนนอกมาตั้งแต่แรก ไม่ได้มีความต้องการให้ใครมารักหรือเอาใจใส่ ความรู้สึกผิดตั้งแต่เด็กมาจนถึงตอนนี้ คือการที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ทำให้ลูกชายเพียงคนเดียวรู้สึกน้อยใจว่าพ่อแม่ไม่รัก ซึ่งทุกอย่างอยู่ที่การแสดงออกจากคนเป็นพ่อแม่ พวกท่านรู้ดีว่าในอดีตทำผิดพลาดมากขนาดไหน

"หนูจะพยายามพาพี่เขากลับมาให้ได้ค่ะ"

"น่ารักที่สุดเลยคนเก่งของแม่ กินเถอะจะได้ไปเรียนหนังสือ ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้างนะเข้ากับเพื่อนได้ดีหรือเปล่า"

"เข้าได้ดีมากๆ เลยค่ะ เพื่อนหนูใจดีกันทั้งนั้นแถมยังเรียนเก่งด้วย ช่วงนี้อยู่ในช่วงรับน้องค่ะเพิ่งจะได้เจอกับพี่รหัส อาจจะต้องทำความรู้จักกันมากขึ้น"

เธอเอ่ยออกมาก่อนจะตักกับข้าวกินไปด้วย คุณพ่อกับคุณแม่ท่านก็ชวนเธอคุยอย่างนี้เป็นเรื่องปกติ ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบ และพอกลับไปนึกถึงคุณคชาก็รู้สึกน้อยใจแทนเขาเหมือนกัน เพราะคุณพ่อกับคุณแม่ไม่เคยถามลูกชายเลยว่าเป็นยังไงบ้าง เพื่อนที่โรงเรียนกลั่นแกล้งหรือเปล่า เพราะคิดว่าลูกเป็นคนเข้มแข็งสามารถดูแลตัวเองได้

"แม่ไม่ค่อยห่วงหนูเท่าไหร่แล้วล่ะ เพราะเป็นคนสดใสแบบนี้ไงถึงเข้ากับใครก็ได้ รีบกินนะคะจะได้ไปเรียนหนังสือ"

"ค่ะคุณแม่"

หญิงสาวยิ้มออกมาจากนั้นก็ตั้งใจกินกับข้าวตรงหน้าจนอิ่ม ส่วนโทรศัพท์เธอยังปิดเครื่องไม่ยอมเปิดเพราะว่าไม่อยากคุยกับคนใจร้ายบางคน ทิ้งเธอไว้ที่คอนโดแต่ตัวเองกลับไปปาร์ตี้สนุกสนานกับผู้หญิงคนอื่น ท้ายที่สุดเขาก็เห็นเธอเป็นแค่ที่ระบายความใคร่ โกรธคุณพ่อกับคุณแม่แต่มาลงกับเธอ ซึ่งเรื่องนี้ต้องยอมรับว่าเธอเป็นคนเต็มใจให้เขากระทำเอง เพียงแค่อยากไถ่โทษที่เข้ามาแทรกกลางความรักระหว่างเขากับครอบครัวแต่แรก

หญิงสาวกินข้าวเสร็จก็เดินมาขึ้นรถโดยมีลุงชัยขับไปส่งที่มหาวิทยาลัย ใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึง จากนั้นก็ตรงไปยังหน้าตึกระหว่างรอเข้าเรียน เลดี้หยิบสมุดออกมาดูการบ้านที่ทำเมื่อคืน ก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อมีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังของเธอ

"อ๊ะ! สวัสดีค่ะพี่สุดหล่อ"

หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาทันที เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือพี่รหัส เขาชื่อว่าพี่อาร์มเป็นรุ่นพี่ปี 2 คณะครุศาสตร์สาขาวิชาภาษาไทย หนุ่มหล่อพ่อรวยเป็นหนุ่มฮอตของคณะเลยก็ว่าได้

"สวัสดีครับน้องรหัสคนสวย เลิกเรียนแล้วไปกินไอติมกัน เดี๋ยววันนี้พี่เลี้ยงเองจะได้ทำความรู้จักกันด้วย"

"ได้ค่ะไม่มีปัญหา"

"ขอเบอร์หน่อยเลิกเรียนแล้วก็โทรหาพี่นะ จะขับรถมารับที่หน้าตึก"

หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์เบอร์โทรศัพท์ของตัวเองใส่โทรศัพท์ให้เขา ยังไงก็ต้องได้คุยหรือติดต่อกันบ่อย เพราะว่ายังไงเขาก็เป็นพี่รหัส

"เจอกันตอนเย็นนะคะ"

"โอเค เจอกันครับ"

ไม่พูดเปล่าแต่ยังยื่นมือมาลูบผมเธออย่างอ่อนโยน เลดี้ถึงกับผงะรู้สึกตกใจในการกระทำของเขา อาร์มหัวเราะออกมาขำๆ ก่อนจะยีผมเธอจากนั้นก็เดินออกไปทันที

"ตกใจหมดเลย เฮ้อ!"