บทที่ 4 เกี้ยวรัก 4

ตอนนี้สิ่งที่ปรารถนาอยากเล้าโลมปลุกอารมณ์เด็กสาวให้ลุกโชน คือหน้าอกที่แสนเย้ายวนใจตรงหน้า

ชายหนุ่มซุกหน้ากับความหอมหวานกลางร่องหน้าอกอวบใหญ่ เขาใช้จมูกโด่งนำพาลมหายใจอุ่นจัด รินรดเรือนกายอีกฝ่าย ก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากบางสีสดไปยังจุดด้านบนซึ่งเป็นศูนย์รวมความหวิวไหว เธอสั่นสะท้าน สองมือเดี๋ยวผลักไส เดี๋ยวดึงร่างแกร่งประชิดตัว ราวกับโหยหาและหิวกระหาย

“มะ มันจะเกิดขึ้นจริงๆ ชะ ใช่ไหมคะ” เสียงหล่อนขาดห้วง

อเล็กซ์ไม่ตอบ หากคุกคามร่างกายนุ่มนิ่ม ด้วยจังหวะถี่กระชั้น

จากจมูกโด่งที่ซุกไซ้ผิวกาย ก็เป็นลิ้นยาวที่ดุนดันอย่างช่ำชอง จากฝั่งหนึ่งก็เปลี่ยนไปเป็นอีกฝั่ง กระทั่งร่างกายของตาณเคลื่อนไหวตาม และรับส่งแรงสิเน่หาที่ถาโถมเข้าใส่อย่างรู้งาน อเล็กซ์ก็ส่งเสียงครางอย่างพึงใจ

บนสังเวียนรักตาณเปลี่ยนความกลัว เป็นความอยากเรียนรู้

ประสบการณ์แปลกใหม่ซึ่งไม่เคยได้รับจากที่ใดมาก่อน ยกเว้นจากห้องเรียนในกระท่อมแห่งนี้ โดยมีหนุ่มหล่อเป็นผู้สอนศิลปะจากเรือนร่าง

อึดใจต่อมา หล่อนก็หวีดเสียงแหลมหวานออกมาหนึ่งหน หลังจากถูกกระตุ้นด้วยความแข็งแกร่งซึ่งผ่านเข้าไปในทางคับแคบที่กำลังถูกจุดระเบิดด้วยความอุ่นจัด ยามนี้ร่างกายตาณคล้ายล่องลอยสู่สรวงสวรรค์ หล่อนปีติและอิ่มเอมใจ

อเล็กซ์ขยับเอวสอบแรงกว่าเดิม จังหวะเขารวดเร็วทรงพลัง และสง่างาม ราวกับเป็นม้าศึกซึ่งควบทะยานในสนามรบ

ยามนั้น ริมฝีปากซึ่งบวมแดงและเห่อร้อนของเธอ ก็พร่ำร้องเรียกชื่อคนรัก ด้วยเสียงที่สั่นพร่าและขาดห้วง

---

เสียงเพลงจากนักร้องหนุ่มวัยรุ่นบนเวทียกพื้นในลานเปิดโล่ง สร้างความสุขให้โต๊ะด้านข้างเวทีเป็นอย่างมาก บางคนตบไม้ตบมือทำเสียงคลอตามจังหวะเพลง และชายหนุ่มซึ่งนั่งหันหลังให้เวทีเจ้าของร่างสูงใหญ่ออกจะสนุกกว่าใคร เพราะได้มีโอกาสกลับมาเยือนเมืองนี้อีกครั้ง

“เจ้านายดูจะมีความสุขมากไปนิดนะครับ” ปองคุณผู้เป็นทั้งลูกน้องและเพื่อนรุ่นพี่เอ่ยขัดคอ อเล็กซ์ จี. วิลสัน ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงของเอดับเบิลยูทีกรุ๊ป บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นๆ ของเมืองไทย

เจ็ดปีก่อนเขาเคยมีช่วงเวลาสั้นๆ อยู่ในเมืองนี้ มีเรื่องราวมากมายประทับอยู่ในความทรงจำเท่าที่ผู้ชายเฮี้ยวๆ และค่อนข้างจะป๊อบปูล่าร์คนหนึ่งพึงมี

หญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้เขายิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าแฟนหนุ่มดื่มหนักกว่าปกติจึงเอ่ยขึ้น

“พิมพ์ดีใจนะคะ ที่คุณเล็กหายเครียดเสียที”

อเล็กซ์หัวเราะและตอบว่า “ที่ผมสนุกอย่างนี้ก็เป็นเพราะคุณพ่อของคุณ เชื่อมือผมว่าจะเนรมิตที่นี่ให้ออกมาเพอร์เฟกต์ สมกับเป็นตลาดย้อนยุคอย่างเมื่อ 50 ปีก่อน”

หญิงสาวในชุดสูทสีน้ำตาลอ่อน ไม่ได้รู้สึกดีใจเท่าที่ควร เธอรู้ดีแก่ใจว่า การที่เขาเลือกรีโนเวตโรงแรมเก่าและโรงภาพยนตร์สมบัติของตระกูลให้เป็นมหานครในยุคปี พ.ศ.2505 เพราะมีความผูกพันกับเมืองนี้

“บอกตามตรง พิมพ์น้อยใจที่คุณปิดข่าวการสร้างที่นี่ จนพิมพ์ได้รู้จากเฮียปองด้วยตัวเอง” พิมพ์พิกาว่าด้วยน้ำเสียงแง่งอน เนื่องจากเขาไม่เคยเอ่ยถึงงานดังกล่าวให้เธอฟัง ราวกับจงใจปิดปังข้อมูล

“ผมปิ๊งไอเดียตอนที่กลับมาเยี่ยมบ้านคุณยาย พอดีเห็นรูปเก่าๆ แล้วนึกสนุก อยากทำอะไรเก๋ๆ ไว้ประดับเมือง เมื่อก่อนเขาว่ากันว่าแสงไฟตอนกลางคืนของที่นี่ สว่างเหมือนตอนกลางวันเลย”

อเล็กซ์ให้ปองคุณเข้ามาสำรวจความเป็นไปได้ของโครงการ ‘มหานคร 2505’ เมื่อครึ่งปีก่อน ช่วงเวลานั้นเขายุ่งอยู่กับการติดต่องานที่สหรัฐอเมริกา เมื่อทุกอย่างลงตัวจึงไปเจรจากับบิดาพิมพ์พิกา

ตอนแรกต้องการขอซื้อที่ดินแต่อีกฝ่ายไม่ยินยอม กระทั่งได้ข้อสรุปว่าเป็นการลงทุนร่วมกัน

“ได้ยินแบบนี้ถึงโล่งใจ พิมพ์ก็นึกว่าคุณเคยทำหัวใจหล่นหายไว้ที่นี่เสียอีก” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับเสมองไปรอบร้าน แต่แรกไม่ค่อยอยากตามเขามาเพื่อจับผิด แต่พฤติกรรมพักหลังของชายหนุ่มเปลี่ยนไป นอกจากนั้นยังได้ข่าวจากแมรี่ว่า เจมีเพื่อนสนิทอเล็กซ์เพิ่งหย่าขาดจากสามีหลังจากมีปัญหาระหองระแหงมานาน และมีแผนจะบินมาประเทศไทย เมื่อรับรู้เช่นนั้นพิมพ์พิกาก็สังหรณ์ใจกลัวถ่านไฟเก่าจะคุกรุ่น

“พิมพ์ไม่กินอะไรหน่อยหรือ ตั้งแต่มาผมยังไม่เห็นแตะอะไรเลย” ชายหนุ่มถามด้วยความห่วงใย

พิมพ์พิกาส่ายหน้าปฏิเสธ พลางคิดถึงเรื่องระหว่างเขากับเธอ

หญิงสาวเป็นคนวิ่งเข้าหาผู้ชายคนนี้ เริ่มตั้งแต่พบหน้ากันที่แคลิฟอร์เนียหัวใจก็หวั่นไหว นอกจากรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาดูคล้ายอีริกแฟนเก่าซึ่งเป็นเชฟชื่อดัง อเล็กซ์ยังมีความอบอุ่นและเป็นสุภาพบุรุษ หญิงสาวพบกับ

อเล็กซ์ในขณะที่เขารักษาตัวในโรงพยาบาลจากการประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ส่วนเธอไปเยี่ยมเพื่อนที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย

ในตอนนั้นพิมพ์พิกาโสดสนิท การได้พบอเล็กซ์ซึ่งเป็นคนช่างคุยก็มีหลายสิ่งที่คลิกกันอย่างลงตัว นอกจากนั้นเมื่อรู้จักกันมากขึ้น จึงรู้ว่าปองคุณทำงานให้บริษัทชายหนุ่ม เมื่อเป็นอย่างนั้นทุกอย่างก็เหมือนจะเข้าที่เข้าทางไปเสียหมด

“พิมพ์ปวดหัวนิดหน่อย และอยากพักผ่อนด้วย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ” เธอตอบก่อนจะลุกขึ้นโดยไม่แคร์สายตาคนร่วมโต๊ะ

สาวสวยเดินออกมาจากโต๊ะอาหาร เธอก้าวไปยังมุมเงียบๆ ของร้าน บริเวณนั้นเป็นลานเปิดโล่ง ซึ่งถูกจัดเป็นสวนสวย ชายหนุ่มก้าวตามมา ก่อนดึงมือเธอไปเกาะกุม

“พิมพ์ลองคิดดูเรื่องของเราอีกครั้ง และคำตอบก็ยังคงเหมือนเดิม พิมพ์อยากให้คุณย้ายไปอยู่ด้วยกันที่บ้านพิมพ์ ขืนให้ขลุกอยู่กับลูกน้องเป็นโขยงที่ออฟฟิศต่อไป พิมพ์กลัวจะขึ้นคาน และคุณคงอ้างนั่นอ้างนี่ ไม่มาขอพิมพ์สักที” เธอว่าถึงแผนในอนาคตของชีวิตคู่

เมื่อได้ยินอย่างนั้นใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของชายหนุ่มก็หุบฉับ

“ถ้าผมขอเวลาอีกสักปี พิมพ์จะว่าอะไรไหม” หนุ่มดวงตาสีน้ำตาลเข้มต่อรอง ก่อนหน้านี้เขาเคยยื่นคำขาดว่าอยากสร้างฐานะตัวเอง และทำงานอีก 2 ปีถึงจะเข้าหอกับเธอ แต่พอครบกำหนดเขายังขอต่อเวลาเพิ่ม

ใบหน้าที่แต้มสีงดงามบึ้งตึงกว่าเดิม ก่อนที่ดวงตาเรียวตามเชื้อสายไทยจีนจะหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังระงับความโกรธ

“ถ้าอย่างนั้น เราอย่าพูดอะไรกันตอนนี้เลย”

ยามนี้ความน้อยใจเริ่มถาโถมเข้าใส่หลังไหล่ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาพิมพ์พิกาเชื่อมั่นว่าตัวเองดีพร้อม เธอควรได้ผู้ชายที่รักและคู่ควร แต่อเล็กซ์ก็มีบางอย่างที่ทำให้เธอก้าวไปไม่ถึงหัวใจส่วนลึกของเขา ราวกับมีห้องลับปิดซ่อนไว้