บทที่ 49 49

๔๙

"นี่หายไปไหนกันมา ปล่อยให้ผู้ใหญ่นั่งคอยกันตั้งนานสองนาน" ถ้อยคำที่เป็นประโยคคำถามส่งผลให้ร่างเล็กที่เดินกลับเข้ามาในห้องโถงรับแขกอีกครั้งชะงักไปนิด ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากัน ทุกสายตาที่กำลังจับจ้องมาสร้างความกดดันไปในตัว

"คือว่าเม..." 

"ไปดูดาวกันมาน่ะครับ" คนตัวเล็กหันกลับไปหาคนที่เป็นฝ่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ