บทที่ 1 เป็นแฟนกับน้องอุ้มได้ไหมคะพี่ภาค

อรธิดาตื่นนอนขึ้นมา เธอจำเรื่องราวได้ทั้งหมดแล้วสำหรับเรื่องของเมื่อคืนที่เธอแผลงฤทธิ์ใส่ภควัตรหัวหน้าฝ่ายการตลาดสุดหล่อมากมายขนาดไหน ถึงขนาดไล่ปล้ำเขาขนาดนั้น แต่ที่เธอทำไปขนาดนั้นเป็นเพราะฤทธิ์ของยาปลุกเซ็ก เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เรื่องราวมันเป็นแบบนั้น แม้ว่าจิตใต้สำนึกเธออยากได้เขามากก็ตาม แล้วก็อดเสียดายที่เมื่อคืนเขาและเธอไม่ได้มีอะไรกันไม่อย่างนั้น เธอจะเรียกร้องให้เขารับผิดชอบเป็นแฟนของเธอเสียเลย

“อมยิ้มอะไรกำลังคิดอะไรไม่ดีใช่ไหม” หลังจากที่เขาแก้มัดแล้ว จนเธอไปอาบน้ำใส่เสื้อผ้าของเขาชุดใหม่ที่เขาเป็นคนหามาให้เธอสวมใส่ จนกระทั่งตอนนี้เธอมานั่งอยู่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ที่เขากำลังงวดอยู่ในครัว จึงทำให้เขาเห็นสีหน้าของเธออย่างชัดเจน

“เปล่านะคะ” เธอรีบปฏิเสธทันที

“แน่ใจ”

“ค่ะ แน่ใจ แล้วนี่พี่ภาคกำลังทำอะไรหรือคะ”

“ก็จะทำอะไรกินก่อนออกไปส่งเธอกลับไปบ้านไง”

“ทำอะไรคะ”

“อาหารคลีนมั้ง ช่วงนี้เด็กของซีทำมาให้กินบ่อยเลยได้อานิสงส์ไปด้วย วันนี้วันเสาร์เลยอดกิน” ซี ศิริภัทรเป็นหัวหน้าฝ่ายขายที่น้องอุ้มกำลังเป็นเด็กฝึกงานในแผนกและซีก็เป็นเพื่อนของภาคด้วย

“แล้วทำเป็นหรือคะ” เธอแกล้งถาม ทั้งที่คนได้อานิสงส์คนนั้นเป็นพี่ซีมากกว่า

“ก็ทำไม่เป็นหรอก แต่มีหนูทดลองมานั่งชิมว่าอร่อยไหม ไม่อร่อยจะได้ไม่ต้องกินเอง” เธอก็หลงดีใจว่าเขาจะทำให้กิน ที่ไหนได้เขาดันทำไม่เป็น เพียงอยากจะกินเลยใช้ให้เธอเป็นหนูทดลองกล้าตายเสียอย่างนั้น เธอเลยเดินเข้าครัวไปหาเขา

“ถ้างั้นน้องอุ้มทำให้นะคะ เป็นการขอบคุณที่พี่ภาคช่วยน้องอุ้มเอาไว้เมื่อคืน”

“ทำเป็นเหรอ” เขาถามอย่างสบประมาทเพราะดูท่าเธอแล้ว จะท่าดีทีเหลวมากกว่า

“ก็ถ้าทำเป็นพี่ภาคจะให้น้องอุ้มเป็นแฟนกับพี่ภาคได้ไหมคะ”

“ทำให้กินได้ก่อนเถอะ”

“งั้นก็รอกินได้เลย” ภควัตรก็ไม่รู้ทำไมถึงได้พูดประโยคนั้นออกไป ทั้งที่ปฏิเสธไปก็จบสิ้นเรื่องสิ้นราวแล้ว แต่ปากของเขาดันตอบไปแบบนั้น ราวกับว่าจะให้ความหวังอีกฝ่าย ทั้งที่ในใจของเขามันไม่ได้เผื่อที่ว่างไว้ให้ใครแล้ว เขามีแต่คนรักของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

“มาแล้วค่ะ” เขาที่ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารอยู่แล้ว พอเธอทำเสร็จก็เดินไปเสิร์ฟให้เขาถึงที่

เมื่อเขาละสายตาจากไอแพดของเขา ชายหนุ่มก็หันมามองอาหารที่เธอทำมาหาเขา ภควัตรขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม แล้วหันไปมองหน้าของเธอ

“อกไก่ย่าง สลัดอโวคาโด ไข่ดาวรูปหัวใจ”

“ค่ะ”

“อย่าบอกนะว่าที่ซีเอามาให้แล้วบอกว่าน้องแถวบ้านจีบเป็นเธอที่เป็นคนทำเหรอ” เขาเริ่มสงสัยทันที

“ใช่ค่ะ” เธอตอบแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างตัวของเขา

“จะจีบซีด้วยเหรอ”

เธอหัวเราะพืดก่อนตอบ “ใครว่าจีบพี่ซี จีบพี่ภาคคนเดียวนั้นแหละ พี่ซีก็แค่ตัวช่วย”

“ก่อนหน้านี้ซีไม่ได้บอกผ่านเพื่อนเธอเหรอ ว่าฉันยังลืมแฟนเก่าไม่ได้ และยังรักอยู่มาก ถ้าไม่อยากจะเสียใจก็อย่าเข้ามายุ่ง”

“บอกค่ะ แต่น้องอุ้มไม่สน ขอเพียงพี่กับแฟนเก่าเลิกกันแล้ว โดยที่น้องอุ้มไม่ได้เป็นมือที่สามของใคร น้องอุ้มก็มีสิทธิ์ที่จะจีบ จะรักพี่ภาค แล้วจะทำให้พี่ภาครักค่ะ”

“รักฉันมากขนาดนั้นเลย”

“ค่ะ น้องอุ้มรักพี่ภาคมาก” เธอรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

“เธอเข้ามาฝึกงานได้ไม่กี่วันนี่เองนะ แต่ทำไมถึงบอกว่ารักฉันล่ะ”

“ไม่รู้สิคะ รักก็คือรักค่ะ”

“หึ แล้วมั่นใจว่าจะทำให้ฉันรักเธอเหรอ บอกไว้ก่อนว่าฉันยังไม่ลืมแฟนเก่า ขนาดผ่านมาแล้วสามปี ฉันยังไม่ลืมเลย” เขาย้ำเตือนให้เธอตัดใจจากเขาซะ!

“น้องอุ้มมั่นใจว่าต่อไปจะทำให้พี่ภาคลืมแฟนเก่าของพี่ภาคให้ได้ แล้วหันมารักน้องอุ้มเพียงคนเดียว”

“...”

“ถ้าพี่ภาคไม่ได้มีใคร...เป็นแฟนกับน้องอุ้มได้ไหมคะพี่ภาค” เธอใจกล้าถามออกไป หลังจากประโยคก่อนหน้านั้น เขาได้แต่มองเธอแล้วทำนิ่งเงียบไป

“ถ้าเธอไม่กลัวจะเสียใจ ฉันก็ตกลงเป็นแฟนกับเธอ” ชั่วอึดใจเขาตอบเธอกลับมา โดยไม่รู้ว่าเขาเองกำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนตัวเธอก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบตกลงเป็นแฟนของเธอได้อย่างง่ายดาย เธอคิดว่าจะต้องจีบเขาให้นานกว่านี้ถึงจะได้มาเป็นแฟน แต่เขาทำให้เธอคาดไม่ถึงจริง ๆ

“ว่ายังไงจะตกลงหรือไม่ตกลง” เขาเห็นว่าเธอเงียบ จึงเร่งเร้าในคำตอบ

“ตกลงค่ะ ตกลง น้องอุ้มไม่กลัวเสียใจ”

“อือ แล้วเธออย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งก็แล้วกัน” เขาย้ำเตือนเธออีกครั้ง ก่อนหันไปนั่งกินอาหารที่เธอทำมาให้เขา

“ถ้างั้นวันนี้เป็นแฟนกันแล้ว พี่ภาคก็ควรเปลี่ยนสรรพนามการเรียกได้แล้วนะคะ ห้ามเรียกน้องอุ้มว่าเธออีก ต้องเรียกว่าน้องอุ้ม หรือจะเรียกพี่ภาคก็ได้”

“อืม”

“แล้วก็ห้ามแทนตัวว่าฉัน ต้องแทนตัวว่าพี่ภาค หรือไม่ก็ที่รัก โอเคไหมคะ”

“อืม” เขาตอบรับเพียงแค่ ‘อืม’ เท่านั้น ไม่ได้สนใจที่เธอพูดออกมาเสียเท่าไหร่ เขาสนใจอาหารตรงหน้ามากกว่า

“ชอบอาหารที่น้องอุ้มทำมากเลยหรือคะ มันอร่อยมากเลยใช่ไหม”

“แบบนี้เรียกว่าอร่อยเหรอ จืดชืดจะตาย ไร้รสชาติที่สุด!”

บทถัดไป