บทที่ 107

ข้าสะดุ้งตื่น เสียงกรีดร้องเงียบงันติดอยู่ในลำคอ รสของน้ำเกลือและน้ำส้มสายชูคละคลุ้งในปาก—ความรู้สึกหลอนจากเมื่อสามสิบปีก่อน ตอนที่ข้าถูกยัดเข้าไปในถังไม้โอ๊กสำหรับดองผักเมื่ออายุสามขวบ ปอดเล็กๆ ของข้าแสบร้อนโหยหาอากาศขณะที่ข้าแอบมองผ่านช่องไม้ เฝ้ามองพวกมันสังหารหมู่ฝูงของข้า

เหงื่อชุ่มแผ่นหลังขณะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ