บทที่ 110

เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้า สาดแสงสีแดงฉานดุจโลหิตอาบทั่วที่มั่นของเรา สมาชิกทุกคนในฝูงกรงเล็บโลหิตของข้าก็มารวมตัวกันที่ลานกลาง ไอน้ำลอยกรุ่นขึ้นจากพื้นดินที่ถูกเหยียบย่ำจนแน่น อุ่นด้วยไอจากร่างของหมาป่าห้าสิบตนที่ยืนสงบนิ่งในแถวอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าของพวกเขาต้องแสงไฟจากคบเพลิงที่ปักอยู่บนเสาเหล็ก

ณ ใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ