บทที่ 126

เสียงกรีดร้องของฉันดังก้องผนังหิน เป็นเสียงที่ฉันแทบจำไม่ได้ว่าเป็นของตัวเอง—แหบโหยและดิบเถื่อน เค้นออกมาจากส่วนลึกที่สุดในตัวฉัน ร่างของวิคเตอร์ห้อยอย่างอ่อนปวกเปียกในโซ่ตรวน เลือดยังคงหยดจากบาดแผลนับไม่ถ้วนลงสู่พื้นเบื้องล่าง ฉันดิ้นรนขัดขืนทหารยามที่จับตัวฉันไว้ พยายามอย่างสิ้นหวังที่จะเข้าไปหาเข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ