บทที่ 135

ถ้อยคำหลุดจากริมฝีปากฉันเป็นเสียงกระซิบแหบพร่า มือฉันสั่นไม่หยุด และฉันพบว่าตัวเองกำลังทวนคำพูดของไอวี่ราวกับว่าการพูดออกมาดังๆ จะทำให้เรื่องที่เป็นไปไม่ได้นี้ดูเป็นไปได้ขึ้นมาบ้าง

ไอวี่พยักหน้า สีหน้าของเธออ่อนโยนแต่แฝงความแน่วแน่ “ใช่แล้วเฟรยา เบลล่าฟื้นเมื่อประมาณสองสัปดาห์ก่อน หมอกำลังดูอาการเธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ