บทที่ 137

กลิ่นกายอันคุ้นเคยของเขา—กลิ่นควันไฟและพลังดิบเถื่อน—อบอวลอยู่ในโพรงจมูก ปลุกสัญชาตญาณหมาป่าในตัวฉันให้ตื่นขึ้นอย่างหิวกระหายแม้ใจจะยังสับสน

“แสดงให้ฉันเห็นสิว่าเธอรู้สึกขอบคุณแค่ไหน” เขาสั่งพลางกดฉันให้คุกเข่าลง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าด้วยแรงปรารถนาจนท้องไส้ฉันปั่นป่วนด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ