บทที่ 139

แสงแดดลอดผ่านผืนม่านในห้องพักของไอวี่ ทาบทอลำแสงอ่อนโยนลงบนร่างของฉันที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมริมหน้าต่าง นิ้วมือลูบไล้เป็นลวดลายบนหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตน้อยๆ เติบโตอยู่ภายใน... แต่ตอนนี้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดรวดร้าวที่ราวกับจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ