บทที่ 177

คำพูดของไลร่ากระแทกเข้าใส่ฉันอย่างจัง “ลูกชายของเธอไม่ได้ตาย เราพาเขามาที่นี่”

เวลาราวกับหยุดนิ่งในห้องอันเงียบสงัด ปอดของฉันลืมวิธีหายใจ หัวใจสะดุดหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนจะกระตุกเต้นต่ออย่างเจ็บปวด ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นเทาอยู่กับที่

ภายในกายฉัน เอ็มเบอร์พ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ