บทที่ 189

ข้ากอดเฟรย่าไว้แนบแผงอก ไม่ยอมปล่อยให้เราห่างกันแม้แต่นิ้วเดียวหลังจากที่เกือบจะสูญเสียนางไปในห้วงลึกของหุบเหว เรายืนอยู่บนสันเขาด้านทิศเหนือ ทอดสายตามองสมรภูมิเบื้องล่างที่ความโกลาหลวุ่นวายกำลังค่อยๆ สงบลง กลิ่นคาวเลือดคล้ายโลหะคละคลุ้งหนักอึ้งในอากาศ ปะปนกับกลิ่นฉุนของความหวาดผวาและกลิ่นอายที่หอมห...