บทที่ 23 ถึงเวลาแล้ว

ชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากเฉลียงเรือนไม้ไผ่ มาหยุดยืนเคียงข้างผู้ที่ตนรักดั่งหลานสาวในไส้ แววตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาครึ่งชีวิตทอดมองใบหน้าซูเซียวด้วยความเอ็นดูอ่อนโยน ทว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวไว้ในคราเดียวกัน

“ถึงเวลาแล้ว ... ซูเซียว” ท่านหมอหลิวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอบอุ่น

ซูเซียวหันไปมองอี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ